![]() |
| Agim GASHI |
NASTRADINI NË RROJTORE
![]() |
| Agim GASHI |
NASTRADINI NË RROJTORE
![]() |
| Kimete KRASNIQI |
SI U TRET DASHURIA
Atëherë kur unë kam lindur,
dashuria pa fund më rrethonte,
sikur edhe natyra qeshte,
edhe hëna më bukur rrezonte.
Si çupulinë e vogël isha,
me vullnet të fortë në shpirt,
nëpër fusha me lule vrapoja,
e rritesha për çdo ditë.
E adhuroja fytyrën e babës,
që kishte rrudha plot,
më bënte e sigurt të ndihesha,
të mos trembesha nga kjo botë.
Me dëshirë i merrja afër
këshillat e nënës sime,
edhe shpirtin ma qetësonte
me ëmbëlsi kur më fliste.
Kisha vëllezër e motra plot,
që kishin zemrën e bardhë,
ngrohtësinë që më dhuronin
s’mund ta shkruaj me fjalë.
Me dashuri e respekt pa fund
na rrezonte si hënë
mbarë farefisi ynë,
i gjithë fshati anembanë.
Çdo gjë ishte shumë më bukur,
çdo gjë kishte më shumë vlerë,
të gjithë i gëzoheshim
kur dikush trokiste në derë.
E gjithë kjo afërsi e ëmbël,
si koshere me mjaltë,
na bënte të rriteshim
si me krahë të artë.
Eh, sikur të ishte e mundur
këtë kohë aty ta ndaloja,
t’i mbaja të gjithë afër,
asgjë kurrë të mos ndryshoja.
Por jo, iku shpejt ajo kohë
e asgjë s’mbeti më e njëjtë,
ne u ndamë e u larguam,
edhe dashuria u tret.
KU PO SHKON KJO BOTË
Të mbaja si një gur të çmuar në zemër,
isha edhe aty ku s’më thirre në emër,
si një qiri drite i ndezur në sy,
gjithmonë si një zë i thirrur nga ti.
Doja të më shihje si një dritë të bardhë,
si një fije force që të ndihmon pa fjalë.
Nuk desha as lavd, as fjalë falënderimi,
veç një dritë të zbehtë e një fije kujtimi.
Unë isha aty në kohë të vështira,
u bëra si rreze kur të mbuloi errësira,
kurrë nuk kërkova, as s’prita shpërblim,
vetëm një mirënjohje, veç një përkushtim.
Por pse vallë kështu është prishur kjo botë?
Çdo gjë që ndërton, të hidhet për tokë.
Atij që i jep dorën për t’u ngritur lart,
pa një fije turpi, ai të lë në baltë.
![]() |
| Kimete Krasniqi |
SI U TRET DASHURIA
Atëherë kur unë kam lindur,
dashuria pa fund më rrethonte,
sikur edhe natyra qeshte,
edhe hëna më bukur rrezonte.
Si çupulinë e vogël isha,
me vullnet të fortë në shpirt,
nëpër fusha me lule vrapoja,
e rritesha për çdo ditë.
E adhuroja fytyrën e babës,
që kishte rrudha plot,
më bënte e sigurt të ndihesha,
të mos trembesha nga kjo botë.
Me dëshirë i merrja afër
këshillat e nënës sime,
edhe shpirtin ma qetësonte
me ëmbëlsi kur më fliste.
Kisha vëllezër e motra plot,
që kishin zemrën e bardhë,
ngrohtësinë që më dhuronin
s’mund ta shkruaj me fjalë.
Me dashuri e respekt pa fund
na rrezonte si hënë
mbarë farefisi ynë,
i gjithë fshati anembanë.
Çdo gjë ishte shumë më bukur,
çdo gjë kishte më shumë vlerë,
të gjithë i gëzoheshim
kur dikush trokiste në derë.
E gjithë kjo afërsi e ëmbël,
si koshere me mjaltë,
na bënte të rriteshim
si me krahë të artë.
Eh, sikur të ishte e mundur
këtë kohë aty ta ndaloja,
t’i mbaja të gjithë afër,
asgjë kurrë të mos ndryshoja.
Por jo, iku shpejt ajo kohë
e asgjë s’mbeti më e njëjtë,
ne u ndamë e u larguam,
edhe dashuria u tret.
![]() |
| Iamet TAHIRAJ |
CURROJ VESHËT
Fushës së përroit ndalu,
si zagarët që veshët i currojnë,
vjen ushtimë
e gjithçka e përpin.
Ta kalosh pragun,
hiqe parmakun.
Curroj veshët —
nga kthinat vjen
sirena që s’të njeh.
Kapërce qershinë e kuqëluar,
fjalë e moçme, e paharruar.
Livadhi kositet,
gjallë i ka urishtat.
Mos bëj pauzë kritike,
se all i ngjyhen gishtat,
e merr përparësi droja:
ku po niset loja?
Vasha erdhi përtej bregut,
rruar kryet — asnjë
fije floku s’e kishte.
Vështirë ishte ta njohësh.
Curroj veshët.
Livadhi i kullotur
duan ta kullotin.
Dhitë i degdisi paq,
cjepët i la për vete.
U vuri zilka në gjoks.
Curroj veshët.
Muret flasin,
dritarët kanë gojë.
Drojën mos e fsheh,
as mos e digj në flakë.
Flatra le të marrë ndërgjegjja.
Curroj veshët,
i qetë, ama i qetë.
Fillim e fund —
njollën e bartin vetë.
![]() |
| (Dafina me gjyshin Agim Gashi) |
NINA – NËNA – GJYSH
Nina, nëna, gjysh…
Mbesa m’këndon te kryet:
“Gjysh, gjumi të rrit,
fli – mbylli sytë!”
Unë mbylli sytë,
frymën e marr thellë e gjatë;
rreth e rrotull të tjerët
qeshin, bëjnë gallatë.
“Pssst!” – më ngadalë,
thotë mbesa Dafinë,
“se gjyshi po fle,
mos ia prishni qetësinë!”
![]() |
| Fitnete Bashota Krasniqi |
NJË DITË
Një ditë do ti sjelli shpirtit tim qetësi
e plagët e acaruara do i mbyllë ngadalë
me urtësinë e butë
do e mbuloij me dy duart
e fatit do t'i buzëqeshi!
Një ditë dhembjes plagët do ja paqësoi
rrjedhën lotëve do ja ndaloi
me furtunën e suferinës
në heshtje vetëm zotit do ja shpaloi!
Një ditë për hatrin tim
shtojzovallet do të fluturojnë atje përmbi re
e do të ulen nën hijen e pemëve
gurgullimen e liqeneve
derisa shpirti të më qetësohet
e syt të më shkëlqejnë nga pahu i yjeve!
Një ditë shpirtin tim do e ushqej
me nektarin e luleve nëpër stinë
se do të ikin vitet e dhembjes
e ditë të mira do të vijnë!
TOKA IME
Toka ime si rrugë shpirti m'foli
E friksuar
E tronditur
Nga hapat e mi të ngadalshëm
e të zhavrritur.
Ajo më buzëqeshi
më dhuroi lulet e livadheve
erën e bahçeve- misër e grurë
ma mbushi prehërin e shpirtit plot thane
e kulumrie,
që i kam ngrënë nga ajo dikur.
Ajo m'foli me dashuri,
më njohu nga fjongat e flokëve të rinisë'
më njohu nga buzëqeshja e pastër e padjallëzisë.
Ajo më mbështolli në gjirin e saj ne dashuri,
ajo qau bashkë me mua,
i thamë njëra -tjetrës sa shumë kemi ndryshu'
Asaj bari, ferrat, shtigjet ia kishin mbulu
na kishin mplakur vitet- bashkë me mu .
KUR ZBARDHI DRITA
Kur zbardhi drita, të gjithë ishim duke frymuar,
duar e këmbë në baltë , e syt na ishin rënduar
po trupi i lodhur, i rraskapitur mbi tokë kishte pushuar,
për zjarrin , tmerrin që pamë atë natë-
dëshimtare ju bëra edhe unë, lisave të gjatë!
Aty në mal ishte një lis i vjetër
edhe ati predhat degët ja kishin rjepur,.!
Po kishte rrënjë të forta- kurorë u bë për ne
na sillte flladin e malit e na shtronte - një shpresë të re!!
Kur zbardhi drita , nisëm një rrugë të gjatë,
këmbë zbathur, pa bukë pa ujë - veq ëndrrat e lirisë që ishin imagjinatë.,
Ecëm nën grykën e tankeve e plumbave të huaj ,
që u tallën gjithë ditën e gjatë'
po që të na rroknin jo s' patën fat!
Me kokë mbrapa, e zemër djegur, ecëm gjatë
I thamë vetes:" Të fortë do rrimë!"
e kapërcyem edhe lumin , lotët i përbim.
Kur erdhi terri i lamë yjet të flasin...
Se lufta na shpërndau na bëri copë-copë
por kjo histori e trisht nuk harrohet dot!
![]() |
| Mehdi HYSENI |
DOLA SOT ME SHITË MEND!
Meqenëse sot nuk më zinte vendi, vend,
thashë: “Sa rri, dal e t’ shesë mend.”
Një pjesë të vogël e mbajta për veti,
të shumtat thashë: “Le t’i marrë mileti.”
Në buzë të rrugës, zura një vend,
mbi trastë shkrova: “Këtu shesim mend.”
Çdo kalimtar rasti me kureshtje shikonte,
shumica sillnin kokën e ndonjë ironizonte.
Papritmas, m’ua ofrua një plis bardh i vjetër:
“Ma drejtoi pyetjen: çfarë shkruan në letër?”
Kur i shpjegova se kam dal me shitë mend,
më tha: “Pasha axhën, s’e ke me vend!
Këtu prej mendve ne ‘jemi rrush’,
shkelim mbi to, e nuk i merr kurrkush.
Të gjithë mendojmë që mend kemi boll,
bile edhe të krisurit thonë: ‘Jem mendjehollë.’”
Me gjysmë humori kështu më tha plaku:
“Për gjithçka kemi nevojë, por për mend më s’paku!
Secilin ta pyetesh, më i mençur se shoqi,
më shumë thonë: ‘Kem mend se kokorra kallamboqi.’”
Prandaj, mblidhi mendtë e ik nga këtu,
se këndej kalon milet e në to merr n’ thua;
se, me qenë ne aq të etur për dije e mend,
nuk e kishim bërë poçavër këtë vend!
HIPOKRIZI EDHE NË VARRIM!
E shanë, e çfarë s’i thanë sa ishte gjallë,
gati sa s’u ranë dhëmbë e dhëmballë;
tani që iku nga kjo botë — e kujtojnë me mall.
I thanë i shitur-te serbi, greku, e djalli i biri,
pijanec e qejfli që shiste atdheun për një femër;
tani që iku nga kjo botë, thonë: “iku i miri”,
shtiren sikur ndjejnë dhimbje me zemër.
I përulen pranë arkivolit, të ngrysur në “mërzi”,
kinse vdekja e tij shumë i ka prekur;
edhe në arkivol i shesin hipokrizi,
njëjtë si për së gjalli — edhe tani i vdekur!
BARI DO TË HAMË, NUK DORËZOHEMI!
(Satirë)
Poshtë Amerika –
bërtet “kryetrimi”,
“ende s’e keni parë,
ky është veç fillimi!”
Rroftë stalinizmi,
poshtë demokracia
unë jam “sy-patremburi”,
pas më vjen lavdia.
Jam i pamposhtur,
s’e njoh Amerikën;
jam “superfuqi”,
kujt s’ia kam frikën.
Nuk i jap pesë pare,
s’e ndryshoj qëndrimin;
as palla nuk më hanë
për Washingtonin e Berlinin.
Nga këtu Amerikës
po i dërgoj selam:
“Ne nuk dorëzohemi,
edhe bar po të hamë!”
Kam Partinë e Zhurmës,
me Byronë Politike –
Rroftë “Pavarësia e dytë”,
poshtë ju vendet mike!
NGA POLLI DIELLA: NGA MENDJA, A NGA QELLA?
(Humoreske)
Emri Diellës ministresh në Shqipëri
erdhi pa pritur, na zuri në befasi.
Në befasi u zumë ne e u zu tërë bota,
kush e solli Diellën, pa zgjedhje, pa vota.
Shtypi botror shkroi pa fund
New York Times, Le Monde, Süddeutsche Zeitung
U ngrit opozita me sharje rrëke,
e dogj inati, që s’e pati vetë këtë ide.
Për këtë as Saliu nuk kishte dijeni,
dorën në zemër as “qytetari digjital” i tij,
sapo e kuptuan se Diella do të merret me tenderë,
në Kuvend plasi rrëmuajë, u bë gjendje e nder.
Paria në Kosovë e priti me ftohësi,
asnjë nga“të mençurit” s’kishte dijeni,
kur u pyet i “gjithëdishmi dr. Dimali"
tha: “Diella është pjellë e UÇK-së zbritur nga mali.”
Sapo në Kuvend Diella u shfaq në ekran,
u çakordis opozita, shau me babë e nanë.
Ndërsa Kryeministri me atë humorin e tij
paralajmëroi që Diella do të jetë në qeveri
u ngrit pozita e përshëndeti me duartrokitje,
e uruan Kryeministrin për këtë arritje.
Derisa Shqipëria po qeveriset me ChatGPT-i,
ne në Kosovë s’kem Kuvend as qeveri,
atje për Djellën virtuale po bëhet rrëmujë,
këtu kryetar bëhet Dimali – e s’i kërcet kurrëkuj!
ALBULENË, MOJ DALLËNDYSHE!
(Humoreske)
Në një kuvend me të pa mend,
ku s’ka rregull e ku s’ka rend,
ku kanë marrë punët në thua,
ku sa një popull vlen një grua.
Tash po bëhen plot pesë muaj,
në Kuvend po shkon rrëmujë,
deputetët vazhdojnë arenën –
jetë a vdekje për Albulenën.
Albulenë, moj lulë dramçare,
qëndro fort, mos dil prej gare;
n'qoftë nevoja, edhe fyt për fyt –
mbi krejt Kosovën është emri yt.
Albulenë, moj lule bore,
në politikë je bërë faktore
Albulenë, moj vala e drinit
je bërë digë e shtetbllokimit.
Prit me muaj e prit me vit,
duke mat’ veten çdo dy ditë;
mat e ç’mat, nuk po shto kile –
po të përdorin veç për hile.
Albulenë, moj dallëndyshe,
a i harrove gjysh e gjyshe
si nuk more mësim nga gjyshi –
a mos vallë të ka zënë mësyshi?!
![]() |
| Seveme FETIQI |
PRITJA
Një shekull
zhgënjimesh
Atmosfer e dehur
Në vetmi
Dashuria
FJALËT E QELQIT
(hakmarrje fatale)
Të kam lutur ty
Përmes tejdukshmërisë
Mos më thyej
E pastaj me duar pendimi
Mos më mblidh
Me mprehtësinë
E copës sime të thyer
Do të të lëndoj
Me gjakun tënd
Që do të rrjedhë nga plaga
Do të më skuqet shkëlqimi
E vogël si një kokërr kripe
Në mish do të të ngjitem
Nuk lejoj të verbohem
As të copëtohem
Dhuratë e ke
VARGJE ÇASTI DHE MALLI
Vjeshtave të brishta
Frutat bien
Të rënduara
Nga ëmbëlsia
Kalben pa u vjelur
Dëm stine
Janë harruar
I dorëzohen tokës
Rrudhen si shpirti
Tronditur vetmie
Si zonjat
Që mbeten zonja
Edhe kur iu bie vathi
nga veshi
e veshin e kanë në vend
O Zot
Këto trungje sot
po zhveshen pa turp
Presin pranverën
PA TITULL
(Ali Podrimjes)
Tokë nuk pate me nda
Dhe me vdekë na mësove
Kur qençe jetonim
Edhe me shá të kishte hije
Kur vuaje për atdheun
Aty ku hijet e vdekjes
Mbulonin Kullën tënde
Çdo klithje e jotja
Linte gjurmë në Botë
Dhe zgjonte revoltë shqipesh
Shtratit të Lumit
Tu shkrumbuan fjalët zjarrmi
Kur vdekjen e tij e mashtroje me poezi
Derisa i tregoje tregime për ShansElizen
Njerëzve pa atdhe
Kur i harron edhe Zoti
Metrove pamëshirë
Ju fale ´i copë
Tokë-qiell
Ta bëjnë edhe dekën aty
Dhe fundi yt
S´është maja e Ajfelit
Në majë të saj
Udha jote qiellore
E pastaj
E pastaj
I hyhet Pyllit
Tepër pak
Buzëqeshje
Dhe fytyra
Një copë akull
Karajfilin në buzë
Ta shkrumboi hija e mallit
Në shuplakë të Kosovës
Fjongo e zezë pikëllimi
Loti në pentagramin vajtues
Evropa bukuri prej gjarpëri
Ku lexohen sytë e shkruar të ëndrrës
Për lamtumirë që të takohemi
Përjetësisht në vargun Tënd
Ku qëndron ti gjithmonë i ri
DIELL MBI DET
1.
Rrëzë Shkëmbit të Kavajës
Buzë detit Adriatik
Agimi lindte
lot rrezatim
Lindte,
Mëngjesi
Ngjasonte,
Në Artin e së Bukurës...
Tryeza njëtrajtëshe
E rrethuar mes miqsh,
Kafetë makiato të shijshme
Bashkëbisedimi,
Kaltërsisë që rrethonte
Shtonin bukurinë...
2.
Dhe,
Vinte dielli përcëllues,
Deti me dallgë të çartura,
Ngazëllimi i fëmijëve
Thyente ashpërsinë.
Dikur-
Dielli i lodhur nga kaptimi nëpër vapë,
Shuhej
Në pafundësinë e detit.
3.
Mbrëmja
Vinte heshturazi
Dhe mbulonte qytetin
Me dritat e shkëlqimta,
Horizontit i dhuronte
Shpirtin e çiltër të saj.
Prapë -
Nën pemët hijerënda,
Por tepër të bukura,
Dëgjohej cikërrimë gotash
Shpalosej magjia e fjalës...
Fundgusht 2021
![]() |
| Mirushe H.MUSA |
MEH UKA I SHALËS
Shalë e Bajgores, moj nënloke heroike,
Kokën lart, moj trime,qëndro kreshnike,
Ndër shekuj rrite trima të besës e fisit,
Shpatullat i kanë hekur, mbi kokë plisin.
Me atë qëndrim,gjigant qesh në statujë,
Rrinë krahë hapur si shkabë mbi gur.
Kështu e skaliti Mehën nëna në Shalë,
Emrin e tij mbajti UÇK-ja në brigadë.
Shaljani i ri,me karakter të pathyeshëm,
Nxitej nga trimëria e të parëve në mal.
Isa Boletini,Kadri Bistrica,Bislim Bajgora,
Ja brumosin shpirtin e trazuar luftarak,
Pranvera e madhe studentore e vitit'81,
Me demonstrata madhore kishte arritur.
Studentin e shkencave matematikore nxiti,
Djaloshin sypatrembur e gjeti të stërvitur,
Zemra e trimit rrahte me ritme trimërie,
Në kullën e gjyshit të tij, Bali Bajgores.
Ai jetoi 120 vite trupit me shtatë plagë,
E mbajti me krenari bajrakun në Shalë.
Me ideale atdhetare nxënësit mësonte,
Por UDB-ja trimin dardan e vëzhgonte.
Shumë vite burgosin në burgje të randa,
E lanë Dardaninë prangosur në pranga.
Shalë, o shtrat i lumit ngjyrë argjend,
Mbi ato male veç shqiponja ka folenë.
Muzgun e artë shekujve ke përskuqur,
Shtatëbardhë legjendat ke përkundur.
Bilbili i këndon këngë në tel të lahutes,
Për trimin shaljan,i penës dhe pushkës.
Bijtë e Shales besnik kanë gjak lirie,
E ngriten kreshbardhen e lashtë Ilire.
Me shekuj qëndresë, të perulur Kurrë,
Luftuam me shpatë, e herë me pushkë.
Burrat të fisit legjenda i ka rritur nana.
Në kulla baroti i dogjën krajla e sulltana.
Ndrit me yjet qiellit Meha madhërisht,
Mbi retë plisnore flenë në një shtrat.
Me diellin dhe hanën rri në një kuvend,
Për të mos vdekur kurrë, ra heroikisht.
![]() |
| Maxhun OSMANAJ |
METAMORFOZË
Të mbolla në çdo stinë
Pa pyetur meteorologun çfarë thotë
Si farë e shëndoshë, e fortë
Që nuk dështon, mugullon
Prita nëpër stinë, besova
Për një vegjetacion
Vallë, mos harresa
Gëlltiti embrionin...
Sa keq, moj!
Veç një brymë e fatit
Për dreq, të vyshku
Dëshpërimi më sundoi si një skllav...
KËTO NGJYRA VJESHTE DHE KY SHI...
Këto ngjyra vjeshte si pikturë- mall
Bien lehtë, pafajësisht mbi shpirtin tim
Zhytem i humbur pranë dritares, rri pa fjalë
Çdo pikë shiu ma kthen një ngacmim.
Ky shi kthehet në një zë që nga larg më thërret
Humb në këtë mjegull, nga një kohë tretur
Pak puth tokën, pak mua më vret...
Shpalos diçka n'arkiv, çfarè më ka mbetur.
Në fund të shiut, një rreze më përkëdhel
Si kujtim i ngrohtë, përcjell vjeshtën që po shkon
Në çdo ngjyrë vjeshte, ka diçka që vjell
Si lumë i qetë, pa zhurmë koha n'mua udhëton...
NGJYRAT E VJESHTËS N'SYTË E MI
Kjo vjeshtë, n'sytë e mi po mbytet
Ah, unë s'jam piktor ta pikturoj !
Malli i një kohe, më lodron, n'mua zhytet
Tani edhe melodi zogjsh më s'dëgjoj.
Nëpër degë, gjethet e arta vallëzojnë
Era, si kujtime të vona i përkund
Dielli i lodhur me rreze diçka bisedojnë
Edhe mua nga mendimet më shkund.
Në pasqyrë shpirti, liqeni përzien ngjyra
Tingujt e mallit ndizën dhe shuhen ngadalë
Ndoshta, kjo është ajo uvertyra
Që vjeshta më flet me zë të qetë- real.
BESËLIDHJA NË SHESHIN E GJERGJIT
(Protesta gjithëkombëtare në Tiranë, kërkohet drejtësi për ish udhëheqësit e UÇK-së që po mbahen në HAGË)
Shqiponjat shqiptare zbresin në Tiranë,
Për t'i thënë padrejtësisë, kujdes!
Çlirimtarët e burgosur gjithçka dhanë,
Për tokën e vet, secili i gatshëm të vdesë.
Gjergji kryekomandant, me burrëri i priti,
Nga të gjitha viset shqiptare,
Besëlidhja Shqiptare një alarm e ngriti,
Nuk janë fajtorë zemrat çlirimtare.
Plaga e shqiponjave, pas një çerek shekulli gjak kullon,
Loti i nënave n'kërkim të zemrave s'është tharë,
Ku është fati i tyre, përgjigja mungon,
Në çdo mëngjes, zgjohemi me nga nja varr-ë.
Bashkë dua t'u shoh, rodhi një porosi,
Vetëm ashtu zëri ynë i drejtë jehon,
Asgjë nuk kërkojmë, vetëm DREJTËSI,
Nëse nuk mbrojmë lirinë, gjaku na mallkon!
![]() |
| Bali HAXHIU |
AH, SA DO TË DËSHIROJ
Ah, sa do të dëshiroja ta kthesh kokën edhe njëherë të më shikosh me ata sy të shkruar e plot sharm, po më lë kështu të të kujtojë vetëm në ëndërr.
Ah, sa do të dëshiroja të bëhmm ëngjëlli yt me shkëlqimin d dritës së hënës të vije te dritarja e dhomës tënde të shkruajz vargjet më të bukura dhe t'i këndoja si zog mali.
Por ëdhtë bukur vështirë t'i gjej ato fjalë t'i shkruaj për për Ty kur ti je vet kopshti me lloj-lloj lulesh të bukura ngjyra-ngjyra që kundërmojnë aromën më të këndshme që ma kënaqin dhe ma këndellin shpirtin.
Më thuaj si të shkruaj për ty, kur në sytë e t'u shoh të gjitha ngjyrat e ylberit, më magjepsin të të dua edhe më shumë.
Më thuaj si të shkruaj dhe t'i gjej fjalët për ty, kur në fytyrën tënde të bukur dhe në buzëqeshjen tënde shoh rrezet e diellit që shkëlqejnë si margaritar, dhe më bëjnë ta dua jetën edhe më shumë!
Ah, sa do të dëshiroja!
KUR JAM ME TY
Kur jam me ty në shpirt ndjej qetêsi,
Je si rreze dielli, në mëngjes kur agon,
Ma kthjellon mendjen, ma freskon,
Je si hëna në qiell kur ndriçon.
Kur jam me ty ndihem shumë mirë,
Si sythi kur çel në të bukuren stinë,
I shkathtë si skifteri kur fluturon në qiell,
Ma qetëson shpirtin të shkruaj poezinë.
Kur jam me ty lehtë poezi shkruaj,
S'kam nevojë tē jem me emër poet,
Për ty më vijnë fjalët, shumë pa mdnduar
Kur jam me ty e kam botën n'duar.
Kur jam me ty shumë lumturohem
Kur të shoh me sy, me mbyt sevdaja
E ndiej veten mirë shumë krenohem,
Pa ty s'kanë vlerë perlat as paraja!
NJË ZË POETI QË S'VDES KURRË, KISHTE THËNË
Njē zë poeti që s'vdes kurrë, kishte thënë:
Atdheu është sinonim i fjalês atë dhe nënë,
Atdheu është zemêr, që rreh për çdo njeri,
Në gjakun e dëshmorëve i ka rrënjët e tij.
Atdheu është strehë e sigurt për çdo njeri,
Atdheu është shpresa, buzëqeshje dhe këngë,
Atdheu është gjaku i pastër dhe dritë,
Është oksigjeni, që na i mbush mushkëritë.
Në zemër të tij ka kuptim dashuria,
Është paqja, êshtë gëzimi, është liria,
Është ylli që ndez mbi netêt e errëta,
Është frymë që s'pranon prenga.
Atdheu, Paqja, Dashuria, Liria,
Katër arterie të shpirtit tonë,
Si dielli, si deti, si qielli, si era,
Që kurrë nuk shuhen, kurrë s' na lenë!
![]() |
| Naser XANI |
![]() |
| Bianca DUSHAJ |
YJET NUMËROJ
Orët ikin një nga një
Gjumë në sy unë nuk po vë
Zemra rreh si e çmendur
Rri e mendoj si një e trembur.
Sa i ëmbël ai përqafim
Që ma le si një kujtim
Sa herë që unë e mendoj
Dua përsëri të të përqafoj.
Kujtim që vjen si një valë deti
Mall e imazh mua më mbeti
Kur e kujtoj më sjell veç paqe
Sa herë ëndërroj ledhat në faqe.
E dehur jam nga emocioni
Yjet i numëroj nga pasioni
E përqafuar me ty ëndërroj të rri
Gjallë ta mbajmë të tonën dashuri....
I DREJT MË ZEMËR TE MADHE
Sa më i drejtë të jesh sot
Aq budalla të bën kjo botë
Kur ti sillesh me të mira
Për dobësi ta merr shoqëria
Hej medet ç'far bëhet kështu?
Kur doni me e kuptu?
Se në jetë ka plot mirësi
Mos i trajtoni me djallëzi
Një njeri me zemër të madhe
Ka ngrohtësi e gjendet rrallë
Mbaje afër dhe vlerësoje
Ç'far nuk din nga ai mësoje....
BIJTË E SHQIPES
Fluturo o shqipe e lirë
Rrënjët i kemi të kësaj toke nga motë
Ne jemi të besës e të mirë
Që na respekton çdo shtet në botë
Tokës mëmë i themi Shqipëri
Nuk e harrojmë sado të jemi larg
Le ti dalim për zot e ta kemi për krenari
Tok me
shqiponjën të fluturojmë në varg
Të bashkuar le të festojmë
Festat e Nëntorit të lirisë
Ngritjen e flamurit në Vlorë
Ta valëvisim për nderë të Pamëvarësise...
KUR ZHGËNJEHESH
Në jetë jam shumë e zhgënjyer
Nga ata që kurrë për ta nuk jam kursyer
Ju fala zemrën me plot pastërti
E sot më flasin me plot ironi.
Nga zhgënjimi mëndjen në vend e solla
Në derën e shpirtit prita e përcolla
Që kur hyre ti,ty dhe veten njoha
Me zhgënjimin tënd m'u prish edhe koha.
Durimi m'u sos e të thashë veç ndal
Zotin kemi gjykatës ai le të të fal
Që unë të qëndroj e të njoh veten time
Ikë zhgënjim nga mua kjo është jeta ime.....
PA BORXHE PA FTIGË
Shi bie shi i imët misërishteve
Mua me hapën udhë
S’kam mbërthecka kallamishteve.
Hëna nise sosë si për dekor
Rri në qiell
Mua rrëshira s’ më djeg
Pa borxhe jam ,pa fëtigë.
S’i bëjë parulla afisheve
E mëndafshtë më endet këmisha.
Ne vete me veten ,pastrohem çdo ditë
Dal strall i vjetër bëjë veç dritë...
ZI E KEQ
Tri shkallë
Shkallmuar
Bereqetin
Tri stuhi
I futën tinëz
Ajme hanë bullgur
Që i shpërbleu
I zi ,I keqi
URITHI
Urithi
Ka hambar
Përplotë begati
Si në përrallë
Është çudi.
Ushqimi më klasifikim
I gjithë dorës së parë.
S’ka fare shqetësim
Ka tepër durim,
2.
Nuk përbalt’
Sa i ka këmbët të pastër
Sa i shkëqen gëzofi
i njëjt i mbetet
i gjithë motmoti.
Shtratin e krijoj
Pjerrtas plotë pasion
Dhëmbët e bardhë
Ndërgjithë gjitarëve
Ndihet krenar.
Lëvizë më maturi
Orë biologjike e tij….
EDHE KOMBI I THARTË TURIT
Eja te lëvrojmë arën
Se humbës jemi për mos farën.
Koha thinjët ,na truan dikush
S’jemi ketra si do kush.
Arën drojë na kallin
Nga shterpësia
Hëna na bëhet e shpërlarë tepsia
Nguca keq na bëhet fqinjësia.
Po dhe kombi na i thartë turit
Rrënjët tona na i brejnë minjtë
![]() |
| Fazli FERATI |
KISHA DASHTË ...
Sa kisha dashtë
n’portë
t’mos më trokisni
e as me gjuhën e shpirtit
aq ëmbël t’më flisni
Tani
mendja ma thotë
dua trokitjen tënde
aq bukur që tingëllon
edhe…
sikur vuajtja t’më kaplon
U dhashë pas teje
si lumi pas shtratit të tij
S’dua t’ju humbas
pas gjurmëve tuaja
do të vij
S'MUJ MË T'DASHTË
S’muj më t’dashtë
ty
që i do të gjithë
S’muj më t’dashtë
as ty
që s’e do askënd
Muj më t’dashtë
vetëm ty
që i do
ata që t’dojnë
MORI LETRËN
Vjen me hapa të lehtë
e thelluar në mendime
mori letrën në dorë
lexonte me ofshama e rënkime
Buzët i dridhën
e sytë iu mbushën me lot
duke kujtuar atë çast të hidhur
që i dukej sikur t'ishte sot
Në mes të rreshtave
herë pas here pushonte
me sy të përlotur
i thosha të qëndronte
E mori veten
qëndroi e fortë
raste të hidhura
mos pastë kush n'këtë botë
![]() |
| Kumrie SHALA |
MË PRITË
Çdo ndarje kushton,
Çdo kohë pa ty dhemb,
Çdo qelizë rënkon
Kur mungon përqafimi yt.
Humbëm shumë kohë pa u pa,
Ëndrrat më trazojnë çdo natë,
Që nga dita që u ndamë,
Më nuk pata fat…
Pa fjalë, pa përqafime,
Jetoj çdo ditë në kujtime,
Kur do të kthehet
Buzëqeshja jote e imja?
Të vallëzojmë mbi lule,
Në fusha e male të shëtisim,
Si zogj të vegjël të ikim,
Lule më lule nektar të thithim.
Koha pa dëshirën tonë po ik,
E ti, zemër e dlirë, në lëndinë më prit,
Tek kroi në bjeshkë, aty ku buron,
Ku zemrat tona u lidhën përgjithmonë.
KËNGA QË KURRË NUK U SHUA...
Ditët me shi janë këngët e mia,
ato s’do të mbarojnë kurrë…
se fundi i tyre do të jetë funerali im.
Pres me mall ribashkimin e viteve,
të dëgjoj sërish melodinë e zemrës sime.
Afër zjarrit, e humbur në kujtime,
shikoj flakën si vallëzon me ritmin e dashurisë.
E vera e kuqe që vrapon në damarët e mi,
si gjaku me tension të lartë.
Bashkë me zjarrin, në flakën e shumëfishtë,
rikujtoj lumturinë e përjetshme me mall.
Shpirti i trazuar, i frikësuar ndërkohë,
shëtit i vetëm, me plagë e me dhimbje,
në dhomën e errët të vetmisë…
Por kënga ime, sado që të digjet,
nuk shuhet kurrë,
se lindë çdo herë nga hiri i shpirtit tim.
QEFI QË VERBOKA
Fluturuat si zogj në krah të njëri-tjetrit,
ju krijesa pa vlera,
vallë, a do t’ju zë bashkë pranvera?
Për ju, tradhtia nuk peshon,
vapa e gushtit iku,
por juve s’ju bëhet vonë.
Dëshirat e errëta ju verbuan,
u mbështollët në një trup
si mishi me thua.
U bëtë heronj për një amanet të rremë,
“heroi i vetëshpallur” ka për t’ju nemë!
Në ëndërr do t’ju vijë:
e do t’ju mallkojnë zogjtë e mi,
kush i shpartalloi?
Se unë këtë gjë
do ta bëja kur isha i gjallë!
Por për mua s’ka pasur peshë
bashkimi kombëtar.
O ju krijesa pa vlera kombëtare,
në emër të patriotizmit po bëni pazare!
Shpejt do të pendoheni
për veprat pa vlerë,
bota s’është e verbër,
çdo gjë në dritë do të del.
Eh, qefi qenka i shtrenjtë,
këtë s’e paskam ditë!
Por juve të shkretëve
ju paskan verbuar sytë.
Si nuk po ju vjen rëndë për këtë gjest,
fëmijët e bashkëshortsinë
çdo ditë po i preni në besë.
Eh, qefi, po, ti verboke sytë!
Medet o medet!
MOS PËRDHOS EMRIN TIM
(Kushtuar Azem Shkrelit)
Sa shumë kthesa e bregore,
Fusha, male plot gjelbërim,
Mbushur plot me shtojzovalle,
Është i bukur vendi im.
Shoh qiellin plot me re,
Vallë ç’të gjeti, vendi im?
Plotë laraska shtegtojnë me klithma,
Po “vajtojnë” me pikëllim.
Ulërojnë, lëshojnë sokëllimë,
Ngrihen dolli mbi emrin tim.
Ah, sikur të ngrihesha njëherë nga varri,
Si luftëtari Konstantin,
Drejt në Shkrel të shkoj vetëtimë!
Më mbaj, o dhé, mos m’i shtrydh eshtrat,
Mos m’i lëkund, mos m’i trazo.
Emrin tim mos ma përmend!
Vallë, a lashë pas unë dikë
Që përbuz kujtimin tim?
A ka njeri në këtë dhé
Që t’i ndalë këta faqezinjë?
Ju, ku jeni, fëmijët e mi?
Pse duroni këto marrëzi?
Pse lejoni të më nënçmojnë,
Edhe të vdekur qetësinë ma prishin?
Ngrihuni pra, kundërshtoni,
Mos ta përdhosin emrin tim,
Se këto shkrepa kafshojnë përbuzjen.
O Ti, Shkreli im,
Ruaje emrin tënd,
Që është edhe emri im!