Agim GASHI : VARGJE SATIRIKE

Agim GASHI

 

NASTRADINI NË RROJTORE

Nastradin Hoxha

duke u rruar te një berber,

– nga brisku i topitur

shumë kishte vuajtur një herë.

Nga dhëmbjet gjatë rrojës

si zihej vendi ven’ ,

n’atë kohë afër rrojtorës

shumë bertiti një qen.

Nastradini i tha berberit

rrojës s’po ia dishe renin,

po dile e shih për jashta

mos po e rruajn dhe qenin!!!

 

TALLAVA SHTET

Tallava në ndertim

tallava n’infrastruktur,

tallava në punësim

tallava në kulturë.

Tallava në jetë

tallava në muzikë

tallava në rrugë

tallava n’politikë.

Tallava në fshat

tallava në qytet,

tallava në shkolla

tallava n’Universitet.

Tallava në punë

tallava në poezi

tallava në Komunë

tallava në ministri.

Mos u brengos m’thotë

një ditë- axha Met,

se dhe vet Kosova

është tallava shtet !!!

 

KOHË E PAKOHË

Jetojmë n’kohë te vështirë

jetojmë ne kohë – pa kohë,

se i shkon fytyra

askush s’e ka dro’ !

Kush s’mendon për nder

veq xhepat si me i mbush,

– del femra në rrugë

gji e kërthizë n’fushë.

spini është bërë patriot –

patrioti është “bërë” spiun,

populli merret me politikë

politikani s’shihet askun’ !

Intelektuali në shtëpi

analfabeti në pushtet,

punëtori – pa bukë

hajni pushon në det !

Vlerat në fund te pusit

antivlerat në sipërfaqe ,

mburrën te pafytyrët

që edhe ata kanë faqe !

Dashuri s’ka në zemra

– janë mbush plot inat ,

nuk kanë bukë për darkë

– shtëpit në shumë kat .

Shpesh më vije t’shajë

dhe të mallkojë jetën,

sepse në këtë rrëmujë

më s’po e njoh as vetën!!! 

Kimete KRASNIQI : SI U TRET DASHURIA

Kimete KRASNIQI

 SI U TRET DASHURIA

Atëherë kur unë kam lindur,

dashuria pa fund më rrethonte,

sikur edhe natyra qeshte,

edhe hëna më bukur rrezonte.

Si çupulinë e vogël isha,

me vullnet të fortë në shpirt,

nëpër fusha me lule vrapoja,

e rritesha për çdo ditë.

E adhuroja fytyrën e babës,

që kishte rrudha plot,

më bënte e sigurt të ndihesha,

të mos trembesha nga kjo botë.

Me dëshirë i merrja afër

këshillat e nënës sime,

edhe shpirtin ma qetësonte

me ëmbëlsi kur më fliste.

Kisha vëllezër e motra plot,

që kishin zemrën e bardhë,

ngrohtësinë që më dhuronin

s’mund ta shkruaj me fjalë.

Me dashuri e respekt pa fund

na rrezonte si hënë

mbarë farefisi ynë,

i gjithë fshati anembanë.

Çdo gjë ishte shumë më bukur,

çdo gjë kishte më shumë vlerë,

të gjithë i gëzoheshim

kur dikush trokiste në derë.

E gjithë kjo afërsi e ëmbël,

si koshere me mjaltë,

na bënte të rriteshim

si me krahë të artë.

Eh, sikur të ishte e mundur

këtë kohë aty ta ndaloja,

t’i mbaja të gjithë afër,

asgjë kurrë të mos ndryshoja.

Por jo, iku shpejt ajo kohë

e asgjë s’mbeti më e njëjtë,

ne u ndamë e u larguam,

edhe dashuria u tret.

KU PO SHKON KJO BOTË

Të mbaja si një gur të çmuar në zemër,

isha edhe aty ku s’më thirre në emër,

si një qiri drite i ndezur në sy,

gjithmonë si një zë i thirrur nga ti.

Doja të më shihje si një dritë të bardhë,

si një fije force që të ndihmon pa fjalë.

Nuk desha as lavd, as fjalë falënderimi,

veç një dritë të zbehtë e një fije kujtimi.

Unë isha aty në kohë të vështira,

u bëra si rreze kur të mbuloi errësira,

kurrë nuk kërkova, as s’prita shpërblim,

vetëm një mirënjohje, veç një përkushtim.

Por pse vallë kështu është prishur kjo botë?

Çdo gjë që ndërton, të hidhet për tokë.

Atij që i jep dorën për t’u ngritur lart,

pa një fije turpi, ai të lë në baltë.

Kimete KRASNIQI : SI U TRET DASHURIA

Kimete Krasniqi

SI U TRET DASHURIA

Atëherë kur unë kam lindur,

dashuria pa fund më rrethonte,

sikur edhe natyra qeshte,

edhe hëna më bukur rrezonte.

Si çupulinë e vogël isha,

me vullnet të fortë në shpirt,

nëpër fusha me lule vrapoja,

e rritesha për çdo ditë.

E adhuroja fytyrën e babës,

që kishte rrudha plot,

më bënte e sigurt të ndihesha,

të mos trembesha nga kjo botë.

Me dëshirë i merrja afër

këshillat e nënës sime,

edhe shpirtin ma qetësonte

me ëmbëlsi kur më fliste.

Kisha vëllezër e motra plot,

që kishin zemrën e bardhë,

ngrohtësinë që më dhuronin

s’mund ta shkruaj me fjalë.

Me dashuri e respekt pa fund

na rrezonte si hënë

mbarë farefisi ynë,

i gjithë fshati anembanë.

Çdo gjë ishte shumë më bukur,

çdo gjë kishte më shumë vlerë,

të gjithë i gëzoheshim

kur dikush trokiste në derë.

E gjithë kjo afërsi e ëmbël,

si koshere me mjaltë,

na bënte të rriteshim

si me krahë të artë.

Eh, sikur të ishte e mundur

këtë kohë aty ta ndaloja,

t’i mbaja të gjithë afër,

asgjë kurrë të mos ndryshoja.

Por jo, iku shpejt ajo kohë

e asgjë s’mbeti më e njëjtë,

ne u ndamë e u larguam,

edhe dashuria u tret.

Ismet TAHIRAJ - CURROJ VESHËT

Iamet TAHIRAJ

 

CURROJ VESHËT

Fushës së përroit ndalu,

si zagarët që veshët i currojnë,

vjen ushtimë

e gjithçka e përpin.

Ta kalosh pragun,

hiqe parmakun.

Curroj veshët —

nga kthinat vjen

sirena që s’të njeh.

Kapërce qershinë e kuqëluar,

fjalë e moçme, e paharruar.

Livadhi kositet,

gjallë i ka urishtat.

Mos bëj pauzë kritike,

se all i ngjyhen gishtat,

e merr përparësi droja:

ku po niset loja?

Vasha erdhi përtej bregut,

rruar kryet — asnjë

fije floku s’e kishte.

Vështirë ishte ta njohësh.

Curroj veshët.

Livadhi i kullotur

duan ta kullotin.

Dhitë i degdisi paq,

cjepët i la për vete.

U vuri zilka në gjoks.

Curroj veshët.

Muret flasin,

dritarët kanë gojë.

Drojën mos e fsheh,

as mos e digj në flakë.

Flatra le të marrë ndërgjegjja.

Curroj veshët,

i qetë, ama i qetë.

Fillim e fund —

njollën e bartin vetë.