 |
| Kimete Krasniqi |
SI U TRET DASHURIA
Atëherë kur unë kam lindur,
dashuria pa fund më rrethonte,
sikur edhe natyra qeshte,
edhe hëna më bukur rrezonte.
Si çupulinë e vogël isha,
me vullnet të fortë në shpirt,
nëpër fusha me lule vrapoja,
e rritesha për çdo ditë.
E adhuroja fytyrën e babës,
që kishte rrudha plot,
më bënte e sigurt të ndihesha,
të mos trembesha nga kjo botë.
Me dëshirë i merrja afër
këshillat e nënës sime,
edhe shpirtin ma qetësonte
me ëmbëlsi kur më fliste.
Kisha vëllezër e motra plot,
që kishin zemrën e bardhë,
ngrohtësinë që më dhuronin
s’mund ta shkruaj me fjalë.
Me dashuri e respekt pa fund
na rrezonte si hënë
mbarë farefisi ynë,
i gjithë fshati anembanë.
Çdo gjë ishte shumë më bukur,
çdo gjë kishte më shumë vlerë,
të gjithë i gëzoheshim
kur dikush trokiste në derë.
E gjithë kjo afërsi e ëmbël,
si koshere me mjaltë,
na bënte të rriteshim
si me krahë të artë.
Eh, sikur të ishte e mundur
këtë kohë aty ta ndaloja,
t’i mbaja të gjithë afër,
asgjë kurrë të mos ndryshoja.
Por jo, iku shpejt ajo kohë
e asgjë s’mbeti më e njëjtë,
ne u ndamë e u larguam,
edhe dashuria u tret.
No comments:
Post a Comment