Poezi

Monday, November 10, 2025

Maxhun OSMANAJ : Buqetë poetike

Maxhun OSMANAJ

 










METAMORFOZË


Të mbolla në çdo stinë

Pa pyetur meteorologun çfarë thotë

Si farë e shëndoshë, e fortë

Që nuk dështon, mugullon

Prita nëpër stinë, besova

Për një vegjetacion

Vallë, mos harresa

Gëlltiti embrionin...

Sa keq, moj!

Veç një brymë e fatit

Për dreq, të vyshku

Dëshpërimi më sundoi si një skllav...


KËTO NGJYRA VJESHTE DHE KY SHI...


Këto ngjyra vjeshte si pikturë- mall

Bien lehtë, pafajësisht mbi shpirtin tim

Zhytem i humbur pranë dritares, rri pa fjalë

Çdo pikë shiu ma kthen një ngacmim.


Ky shi kthehet në një zë që nga larg më thërret

Humb në këtë mjegull, nga një kohë tretur

Pak puth tokën, pak mua më vret...

Shpalos diçka n'arkiv, çfarè më ka mbetur.


Në fund të shiut, një rreze më përkëdhel

Si kujtim i ngrohtë, përcjell vjeshtën që po shkon 

Në çdo ngjyrë vjeshte, ka diçka që vjell

Si lumë i qetë, pa zhurmë koha n'mua udhëton...


NGJYRAT E VJESHTËS N'SYTË E MI


Kjo vjeshtë, n'sytë e mi po mbytet

Ah, unë s'jam piktor ta pikturoj !

Malli i një kohe, më lodron, n'mua zhytet

Tani edhe melodi zogjsh më s'dëgjoj.


Nëpër degë, gjethet e arta vallëzojnë

Era, si kujtime të vona i përkund

Dielli i lodhur me rreze diçka bisedojnë

Edhe mua nga mendimet më shkund.


Në pasqyrë shpirti, liqeni përzien ngjyra 

Tingujt e mallit  ndizën dhe shuhen ngadalë

Ndoshta, kjo është ajo uvertyra

Që vjeshta më flet me zë të qetë- real.


BESËLIDHJA NË SHESHIN E GJERGJIT

(Protesta gjithëkombëtare në Tiranë, kërkohet drejtësi për ish udhëheqësit e UÇK-së që po mbahen në HAGË)


Shqiponjat  shqiptare zbresin në Tiranë,

Për t'i thënë padrejtësisë, kujdes!

Çlirimtarët e burgosur gjithçka dhanë,

Për tokën e vet, secili i gatshëm të vdesë.


Gjergji kryekomandant, me burrëri i priti,

Nga të gjitha viset shqiptare,

Besëlidhja Shqiptare një alarm e ngriti,

Nuk janë fajtorë zemrat çlirimtare.


Plaga e shqiponjave, pas një çerek shekulli gjak kullon,

Loti i nënave n'kërkim të zemrave s'është tharë,

Ku është fati i tyre, përgjigja mungon,

Në çdo mëngjes, zgjohemi me nga nja varr-ë.


Bashkë dua t'u shoh, rodhi një porosi,

Vetëm ashtu zëri ynë i drejtë jehon,

Asgjë nuk kërkojmë, vetëm DREJTËSI,

Nëse nuk mbrojmë lirinë, gjaku na mallkon!

Sunday, November 9, 2025

Bali HAXHIU : Buqetë poetike

Bali HAXHIU








 



AH, SA DO TË DËSHIROJ


Ah, sa do të dëshiroja ta kthesh kokën edhe njëherë të më shikosh me ata sy të shkruar e plot sharm, po më lë kështu të të kujtojë vetëm në ëndërr.

Ah, sa do të dëshiroja të bëhmm ëngjëlli yt me shkëlqimin d dritës së hënës të vije te dritarja e dhomës tënde të shkruajz vargjet më të bukura dhe t'i këndoja si zog mali.

Por ëdhtë bukur vështirë t'i gjej ato fjalë t'i shkruaj për për Ty kur ti je vet kopshti me lloj-lloj lulesh të bukura ngjyra-ngjyra që kundërmojnë aromën më të këndshme që ma kënaqin dhe ma këndellin shpirtin.

Më thuaj si të shkruaj për ty, kur në sytë e t'u shoh të gjitha ngjyrat e ylberit, më magjepsin të të dua edhe më shumë.

Më thuaj si të shkruaj dhe t'i gjej fjalët për ty, kur në fytyrën tënde të bukur dhe në buzëqeshjen tënde shoh rrezet e diellit që shkëlqejnë si margaritar, dhe më bëjnë ta dua jetën edhe më shumë!

Ah, sa do të dëshiroja!


KUR JAM ME TY


Kur jam me ty në shpirt ndjej qetêsi,

Je si rreze dielli, në mëngjes kur agon,

Ma kthjellon mendjen, ma freskon,

Je si hëna në qiell kur ndriçon.


Kur jam me ty ndihem shumë mirë,

Si sythi kur çel në të bukuren stinë,

I shkathtë si skifteri kur fluturon në qiell,

Ma qetëson shpirtin të shkruaj poezinë.


Kur jam me ty lehtë poezi shkruaj,

S'kam nevojë tē jem me emër poet,

Për ty më vijnë fjalët, shumë pa mdnduar

Kur jam me ty e kam botën n'duar.


Kur jam me ty shumë lumturohem

Kur të shoh me sy, me mbyt sevdaja

E ndiej veten mirë shumë krenohem,

Pa ty s'kanë vlerë perlat as paraja!


NJË ZË POETI QË S'VDES KURRË, KISHTE THËNË


Njē zë poeti që s'vdes kurrë, kishte thënë:

Atdheu është sinonim i fjalês atë dhe nënë,

Atdheu është zemêr, që rreh për çdo njeri,

Në gjakun e dëshmorëve i ka rrënjët e tij.


Atdheu është strehë e sigurt për çdo njeri,

Atdheu është shpresa, buzëqeshje dhe këngë,

Atdheu është gjaku i pastër dhe dritë,

Është oksigjeni, që na i mbush mushkëritë.


Në zemër të tij ka kuptim dashuria,

Është paqja, êshtë gëzimi, është liria,

Është ylli që ndez mbi netêt e errëta,

Është frymë që s'pranon prenga.


Atdheu, Paqja, Dashuria, Liria,

Katër arterie të shpirtit tonë,

Si dielli, si deti, si qielli, si era,

Që kurrë nuk shuhen, kurrë s' na lenë!

Saturday, November 8, 2025

Naser XANI : Buqetë poetike



Naser XANI


 
















Çerçiz, prej gurit të Gjirokastrës

Në kalldrëmet e Gjirokastrës,
rri kujtimi yt si legjendë guri.
Pushka jote, o bir mali,
e zgjonte mëngjesin e lirisë.

Në Mashkullorë u dridh dhe qielli,
pesë trima – një flamur në zemër,
kundër një ushtrie pa shpirt e pa nder,
por ti luftove për nderin e një kombi të tërë.

Në dorë s’kishe pushtet, as fron,
vetëm një zemër që s’dinte të dorëzohej.
Në ballë të çetës shqiptare,
këndoje këngën e betimit për atdhe.

Kërkove dritë në errësirën e robërisë,
kërkove nder në një shekull plagë,
dhe e gjete — në gjakun që dhe,
për të lindur Shqipërinë që ëndërrove gjatë.

Në Shkodrën e dhembjes, të tradhtuan mizorët,
por pushka jote s’ra, ajo u kthye në këngë.
Sot emri yt, o Çerçiz,
rri pranë çdo ylli të lirisë sonë të shtrenjtë.

Prehu i qetë, trim i Gjirokastrës,
se në çdo zemër shqiptari ke vend,
në çdo brez do të përmendet me nder,
Çerçiz Topulli – flamuri që s’u dorëzue kurrë!


Ne oborrin tim në Mitrovicë

Shiqoj oborrin tim,
sa bukur zbukuruar,
i mbushur me lule,
zemra më bëhet e gëzuar.

Ndihem shumë mirë,
edhe kur jam vetëm,
këtu më pushon zemra,
më largohen dhimbjet krejt.

Në këtë truall të shenjtë,
që na la babai,
tani janë dy shtëpi,
e imja dhe e vëllait.

Këtu gjej qetësinë shpirtërore,
këtu më kthehet fryma ime,
por kur ik në gurbet,
malli më djeg e më rrëqeth.

Oborri më pret me ngrohtësi,
si nëna që hap krahët e saj,
dhe çdo gur, çdo lule aty
më flet me zërin e babait.

Në Mitrovicën time,
më shoqëron Ibri i kaltër,
valët e tij më këndojnë,
sa herë zemra më ndjen mall.

Oborri, shtëpia, lumi,
janë shpirti im i gjallë,
sa herë largohem prej tyre
më ndjekin si ëndërr e palëkundur.


Fund shtatori

Tani koha ka ndryshuar në vendlindjen time.
Një qetësi e çuditshme sikur ka mbuluar gjithë qytetin,
si të ishte futur në një gjumë të thellë.

Lokalet janë më bosh, më pak njerëz shihen rrugëve,
sepse mërgimtarët tanë tashmë janë kthyer në vendet ku jetojnë.

Ikën…
Por ata janë lulet tona,
ata që e gjallërojnë vendin,
ata që sjellin hare dhe ngrohtësi,
ata që kurrë nuk do të pushojnë së qenë gëzimi ynë.

Ikën, por jo përgjithmonë.
Shkuan të punojnë,
të lodhen e të përpiqen,
që përsëri të kthehen e të na sjellin gëzim,
si çdo herë kur hapin portat e shpirtit për vendlindjen.

Qyteti mbetet pa hijeshi pa ta,
sepse fryma e tyre është drita e shtëpive tona,
buzëqeshja e mëhallave,
kënga që zgjon rrugët e heshtura.

Bianka DUSHAJ : Buqetë poetike

Bianca DUSHAJ











YJET NUMËROJ


Orët ikin një nga një

Gjumë në sy unë nuk po vë

Zemra rreh si e çmendur

Rri e mendoj si një e trembur.


Sa i ëmbël ai përqafim

Që ma le si një kujtim

Sa herë që unë e mendoj

Dua përsëri të të përqafoj.


Kujtim që vjen si një valë deti

Mall e imazh mua më mbeti

Kur e kujtoj më sjell veç paqe

Sa herë ëndërroj ledhat në faqe.


E dehur jam nga emocioni

Yjet i numëroj nga pasioni

E përqafuar me ty ëndërroj të rri

Gjallë ta mbajmë të tonën dashuri....



I DREJT MË ZEMËR TE MADHE


Sa më i drejtë të jesh sot

Aq budalla të bën kjo botë

Kur ti sillesh me të mira

Për dobësi ta merr shoqëria


Hej medet ç'far bëhet kështu? 

Kur doni me e kuptu?

Se në jetë ka plot mirësi

Mos i trajtoni me djallëzi


Një njeri me zemër të madhe

Ka ngrohtësi e gjendet rrallë

Mbaje afër dhe vlerësoje

Ç'far nuk din nga ai mësoje....


BIJTË E SHQIPES

Fluturo o shqipe e lirë

Rrënjët i kemi të kësaj toke nga motë

Ne jemi të besës e të mirë

Që na respekton çdo shtet në botë


Tokës mëmë i themi Shqipëri

Nuk e harrojmë sado të jemi larg

Le ti dalim për zot e ta kemi për krenari 

Tok me

 shqiponjën të fluturojmë në varg


Të bashkuar le të festojmë

Festat e Nëntorit të lirisë

Ngritjen e flamurit në Vlorë

Ta valëvisim për nderë të Pamëvarësise...


KUR ZHGËNJEHESH


Në jetë jam shumë e zhgënjyer

Nga ata që kurrë për ta nuk jam kursyer

Ju fala zemrën me plot pastërti

E sot më flasin me plot ironi.


Nga zhgënjimi mëndjen në vend e solla

Në derën e shpirtit prita e përcolla

Që kur hyre ti,ty dhe veten njoha

Me zhgënjimin tënd m'u prish edhe koha.


Durimi m'u sos e të thashë veç ndal

Zotin kemi gjykatës ai le të të fal

Që unë të qëndroj e të njoh veten time

Ikë zhgënjim nga mua kjo është jeta ime.....

Ismet TAHIRAJ : Buqetë poetike


 










PA BORXHE PA FTIGË

Shi bie shi i imët misërishteve

Mua me hapën udhë

S’kam mbërthecka kallamishteve.

Hëna nise sosë si për dekor

Rri në qiell

Mua rrëshira s’ më djeg

Pa borxhe jam ,pa fëtigë.

S’i bëjë parulla afisheve

E mëndafshtë më endet këmisha.

Ne vete me veten ,pastrohem çdo ditë

Dal strall i vjetër bëjë veç dritë...


ZI E KEQ


Tri shkallë

Shkallmuar

Bereqetin

Tri  stuhi

I futën  tinëz

Ajme  hanë bullgur

Që i shpërbleu

I zi ,I keqi


URITHI


Urithi

Ka hambar

Përplotë begati

Si në përrallë

Është çudi.

Ushqimi më klasifikim

I gjithë dorës së parë.

S’ka fare shqetësim

Ka tepër durim,

2.

Nuk përbalt’

Sa i ka  këmbët të pastër

Sa i shkëqen gëzofi

i njëjt  i mbetet

i gjithë motmoti.

Shtratin e krijoj

Pjerrtas  plotë pasion

Dhëmbët e bardhë

Ndërgjithë  gjitarëve

Ndihet krenar.

Lëvizë  më maturi

Orë biologjike e tij….



EDHE KOMBI I THARTË TURIT


Eja te lëvrojmë arën

Se humbës jemi për mos farën.

Koha thinjët ,na truan dikush

S’jemi ketra si  do kush.


Arën drojë na kallin

Nga shterpësia

Hëna  na bëhet e shpërlarë tepsia

Nguca keq na bëhet fqinjësia.


Po dhe kombi na i thartë turit

Rrënjët tona na i brejnë minjtë

Fazli FERATI : Buqetë poetike

Fazli FERATI

 










KISHA DASHTË ...


Sa kisha dashtë

n’portë

t’mos më trokisni

e as me gjuhën e shpirtit

aq ëmbël t’më flisni


Tani

mendja ma thotë

dua trokitjen tënde

aq bukur që tingëllon

edhe…

sikur vuajtja t’më kaplon


U dhashë pas teje

si lumi pas shtratit të tij


S’dua t’ju humbas

pas gjurmëve tuaja

do të vij


S'MUJ MË T'DASHTË


S’muj më t’dashtë 

ty

që i do të gjithë


S’muj më t’dashtë

as ty

që s’e do askënd


Muj më t’dashtë

vetëm ty

që i do

ata që t’dojnë


MORI LETRËN


Vjen me hapa të lehtë

e thelluar në mendime

mori letrën në dorë

lexonte me ofshama e rënkime


Buzët i dridhën

e sytë iu mbushën me lot

duke kujtuar atë çast të hidhur

që i dukej sikur t'ishte sot


Në mes të rreshtave

herë pas here pushonte

me sy të përlotur

i thosha të qëndronte


E mori veten

qëndroi e fortë

raste të hidhura

mos pastë kush n'këtë botë

Kumrie SHALA : Buqetë poetike

Kumrie SHALA









 


MË PRITË


Çdo ndarje kushton,

Çdo kohë pa ty dhemb,

Çdo qelizë rënkon

Kur mungon përqafimi yt.


Humbëm shumë kohë pa u pa,

Ëndrrat më trazojnë çdo natë,

Që nga dita që u ndamë,

Më nuk pata fat…


Pa fjalë, pa përqafime,

Jetoj çdo ditë në kujtime,

Kur do të kthehet

Buzëqeshja jote e imja?


Të vallëzojmë mbi lule,

Në fusha e male të shëtisim,

Si zogj të vegjël të ikim,

Lule më lule nektar të thithim.


Koha pa dëshirën tonë po ik,

E ti, zemër e dlirë, në lëndinë më prit,

Tek kroi në bjeshkë, aty ku buron,

Ku zemrat tona u lidhën përgjithmonë.


KËNGA QË KURRË NUK U SHUA...


Ditët me shi janë këngët e mia,

ato s’do të mbarojnë kurrë…

se fundi i tyre do të jetë funerali im.


Pres me mall ribashkimin e viteve,

të dëgjoj sërish melodinë e zemrës sime.


Afër zjarrit, e humbur në kujtime,

shikoj flakën si vallëzon me ritmin e dashurisë.

E vera e kuqe që vrapon në damarët e mi,

si gjaku me tension të lartë.


Bashkë me zjarrin, në flakën e shumëfishtë,

rikujtoj lumturinë e përjetshme me mall.


Shpirti i trazuar, i frikësuar ndërkohë,

shëtit i vetëm, me plagë e me dhimbje,

në dhomën e errët të vetmisë…


Por kënga ime, sado që të digjet,

nuk shuhet kurrë,

se lindë çdo herë nga hiri i shpirtit tim.


QEFI QË VERBOKA


Fluturuat si zogj në krah të njëri-tjetrit,

ju krijesa pa vlera,

vallë, a do t’ju zë bashkë pranvera?


Për ju, tradhtia nuk peshon,

vapa e gushtit iku,

por juve s’ju bëhet vonë.


Dëshirat e errëta ju verbuan,

u mbështollët në një trup

si mishi me thua.

U bëtë heronj për një amanet të rremë,

“heroi i vetëshpallur” ka për t’ju nemë!


Në ëndërr do t’ju vijë:

e do t’ju mallkojnë zogjtë e mi,

kush i shpartalloi?

Se unë këtë gjë

do ta bëja kur isha i gjallë!

Por për mua s’ka pasur peshë

bashkimi kombëtar.


O ju krijesa pa vlera kombëtare,

në emër të patriotizmit po bëni pazare!

Shpejt do të pendoheni

për veprat pa vlerë,

bota s’është e verbër,

çdo gjë në dritë do të del.


Eh, qefi qenka i shtrenjtë,

këtë s’e paskam ditë!

Por juve të shkretëve

ju paskan verbuar sytë.


Si nuk po ju vjen rëndë për këtë gjest,

fëmijët e bashkëshortsinë

çdo ditë po i preni në besë.


Eh, qefi, po, ti verboke sytë!

Medet o medet!


MOS PËRDHOS EMRIN TIM

(Kushtuar Azem Shkrelit)


Sa shumë kthesa e bregore,

Fusha, male plot gjelbërim,

Mbushur plot me shtojzovalle,

Është i bukur vendi im.


Shoh qiellin plot me re,

Vallë ç’të gjeti, vendi im?

Plotë laraska shtegtojnë me klithma,

Po “vajtojnë” me pikëllim.


Ulërojnë, lëshojnë sokëllimë,

Ngrihen dolli mbi emrin tim.

Ah, sikur të ngrihesha njëherë nga varri,

Si luftëtari Konstantin,

Drejt në Shkrel të shkoj vetëtimë!


Më mbaj, o dhé, mos m’i shtrydh eshtrat,

Mos m’i lëkund, mos m’i trazo.

Emrin tim mos ma përmend!


Vallë, a lashë pas unë dikë

Që përbuz kujtimin tim?

A ka njeri në këtë dhé

Që t’i ndalë këta faqezinjë?


Ju, ku jeni, fëmijët e mi?

Pse duroni këto marrëzi?

Pse lejoni të më nënçmojnë,

Edhe të vdekur qetësinë ma prishin?


Ngrihuni pra, kundërshtoni,

Mos ta përdhosin emrin tim,

Se këto shkrepa kafshojnë përbuzjen.


O Ti, Shkreli im,

Ruaje emrin tënd,

Që është edhe emri im!