Fitnete Bashota Krasniqi : Buqetë poetike

Fitnete Bashota Krasniqi

 

NJË DITË

Një ditë do ti sjelli shpirtit tim qetësi

e plagët e acaruara do i mbyllë ngadalë 

me urtësinë e butë

do e mbuloij me dy duart

e fatit do t'i buzëqeshi!

Një ditë dhembjes plagët do ja paqësoi

rrjedhën lotëve do ja ndaloi

 me  furtunën e suferinës

në heshtje vetëm zotit do ja shpaloi!

Një ditë për hatrin tim

shtojzovallet  do të fluturojnë atje përmbi re

 e do të ulen nën hijen e pemëve

gurgullimen e liqeneve

derisa shpirti  të më qetësohet

e syt të më shkëlqejnë nga pahu i yjeve!

Një ditë shpirtin tim do e ushqej

me nektarin e luleve nëpër stinë

se do të ikin vitet e dhembjes

e ditë të mira do të vijnë!

TOKA IME

Toka ime si rrugë shpirti m'foli

E friksuar 

E tronditur

Nga hapat e mi të ngadalshëm 

e të zhavrritur.

 Ajo më buzëqeshi

më dhuroi lulet e livadheve

erën e bahçeve- misër e grurë

ma mbushi prehërin e shpirtit plot thane

e kulumrie,

që i kam ngrënë nga ajo dikur.

Ajo m'foli me dashuri,

më njohu nga fjongat e flokëve të rinisë'

më njohu nga buzëqeshja e pastër e padjallëzisë.

Ajo më mbështolli në gjirin e saj ne dashuri,

ajo qau  bashkë me mua,

i thamë njëra -tjetrës sa shumë kemi ndryshu'

Asaj bari,  ferrat, shtigjet ia kishin mbulu

na kishin mplakur vitet- bashkë me mu .

KUR ZBARDHI DRITA

Kur zbardhi drita, të gjithë ishim duke frymuar, 

duar e këmbë në baltë , e syt na ishin rënduar

po trupi i lodhur, i rraskapitur mbi tokë kishte pushuar,

për zjarrin , tmerrin që pamë atë natë-

dëshimtare ju bëra edhe unë, lisave të gjatë!

Aty në mal ishte një lis i vjetër

edhe ati predhat degët ja kishin rjepur,.!

Po kishte rrënjë të forta- kurorë u bë për ne

na sillte flladin e malit e na shtronte - një shpresë të re!!

Kur zbardhi drita , nisëm një rrugë të gjatë,

këmbë  zbathur, pa bukë pa ujë - veq ëndrrat e lirisë  që ishin imagjinatë.,

 Ecëm nën grykën e tankeve e plumbave të huaj ,

që u tallën gjithë ditën e gjatë'

po që të na rroknin jo s' patën fat!

 Me kokë mbrapa, e zemër djegur, ecëm gjatë

I thamë vetes:" Të fortë do rrimë!"

e kapërcyem edhe lumin , lotët i përbim.

Kur erdhi terri i lamë yjet të flasin...

Se lufta na shpërndau na bëri copë-copë

por kjo histori  e trisht nuk harrohet dot!

Mehdi HYSENI : Poezi satirike

Mehdi HYSENI 

 

DOLA SOT ME SHITË MEND!

Meqenëse sot nuk më zinte vendi, vend,

thashë: “Sa rri, dal e t’ shesë mend.”

Një pjesë të vogël e mbajta për veti,

të shumtat thashë: “Le t’i marrë mileti.”

Në buzë të rrugës, zura një vend,

mbi trastë shkrova: “Këtu shesim mend.”

Çdo kalimtar rasti me kureshtje shikonte,

shumica sillnin kokën e ndonjë ironizonte.

Papritmas, m’ua ofrua një plis bardh i vjetër:

“Ma drejtoi pyetjen: çfarë shkruan në letër?”

Kur i shpjegova se kam dal me shitë mend,

më tha: “Pasha axhën, s’e ke me vend!

Këtu prej mendve ne ‘jemi rrush’,

shkelim mbi to, e nuk i merr kurrkush.

Të gjithë mendojmë që mend kemi boll,

bile edhe të krisurit thonë: ‘Jem mendjehollë.’”

Me gjysmë humori kështu më tha plaku:

“Për gjithçka kemi nevojë, por për mend më s’paku!

Secilin ta pyetesh, më i mençur se shoqi,

më shumë thonë: ‘Kem mend se kokorra kallamboqi.’”

Prandaj, mblidhi mendtë e ik nga këtu,

se këndej kalon milet e në to merr n’ thua;

se, me qenë ne aq të etur për dije e mend,

nuk e kishim bërë poçavër këtë vend!

HIPOKRIZI EDHE NË VARRIM!

E shanë, e çfarë s’i thanë sa ishte gjallë,

gati sa s’u ranë dhëmbë e dhëmballë;

tani që iku nga kjo botë — e kujtojnë me mall.

I thanë i shitur-te serbi, greku, e djalli i biri,

pijanec e qejfli që shiste atdheun për një femër;

tani që iku nga kjo botë, thonë: “iku i miri”,

shtiren sikur ndjejnë dhimbje me zemër.

I përulen pranë arkivolit, të ngrysur në “mërzi”,

kinse vdekja e tij shumë i ka prekur;

edhe në arkivol i shesin hipokrizi,

njëjtë si për së gjalli — edhe tani i vdekur!

BARI DO TË HAMË, NUK DORËZOHEMI!

       (Satirë)

Poshtë Amerika –

bërtet “kryetrimi”,

“ende s’e keni parë,

ky është veç fillimi!”

Rroftë stalinizmi,

poshtë demokracia

unë jam “sy-patremburi”,

pas më vjen lavdia.

Jam i pamposhtur,

s’e njoh Amerikën;

jam “superfuqi”,

kujt s’ia kam frikën.

Nuk i jap pesë pare,

s’e ndryshoj qëndrimin;

as palla nuk më hanë

për Washingtonin e Berlinin.

Nga këtu Amerikës

po i dërgoj selam:

“Ne nuk dorëzohemi,

edhe bar po të hamë!”

Kam Partinë e Zhurmës,

me Byronë Politike –

Rroftë “Pavarësia e dytë”,

poshtë ju vendet mike!

NGA POLLI DIELLA: NGA MENDJA, A NGA QELLA?

           (Humoreske)

Emri Diellës ministresh në Shqipëri

erdhi pa pritur, na zuri në befasi.

Në befasi u zumë ne e u zu tërë bota,

kush e solli Diellën, pa zgjedhje, pa vota.

Shtypi botror shkroi pa fund

New York Times, Le Monde, Süddeutsche Zeitung

U ngrit opozita me sharje rrëke,

e dogj  inati, që s’e pati vetë këtë ide.

Për këtë as Saliu nuk kishte dijeni,

dorën në zemër as “qytetari digjital” i tij,

sapo e kuptuan se Diella do të merret me tenderë, 

në Kuvend plasi rrëmuajë, u bë gjendje e nder.

Paria në Kosovë e priti me ftohësi,

asnjë nga“të mençurit” s’kishte dijeni,

kur u pyet i “gjithëdishmi dr. Dimali"

tha: “Diella është pjellë e UÇK-së zbritur nga mali.”

Sapo në Kuvend Diella u shfaq në ekran,

u çakordis  opozita, shau me babë e nanë.

Ndërsa Kryeministri me atë humorin e tij

paralajmëroi që Diella do të jetë në qeveri

u ngrit pozita e përshëndeti me duartrokitje,

e uruan Kryeministrin për këtë arritje.

Derisa Shqipëria po qeveriset me ChatGPT-i,

ne në Kosovë s’kem Kuvend as qeveri,

atje për Djellën virtuale po bëhet  rrëmujë,

këtu kryetar bëhet Dimali – e s’i kërcet kurrëkuj!

ALBULENË, MOJ DALLËNDYSHE!

                 (Humoreske)

Në një kuvend me të pa mend,

ku s’ka rregull e ku s’ka rend,

ku kanë marrë punët në thua,

ku sa një popull vlen një grua.

Tash po bëhen plot pesë muaj,

në Kuvend po shkon rrëmujë,

deputetët vazhdojnë arenën –

jetë a vdekje për Albulenën.

Albulenë, moj lulë dramçare,

qëndro fort, mos dil prej gare;

n'qoftë nevoja, edhe fyt për fyt –

mbi krejt Kosovën është emri yt.

Albulenë, moj lule bore,

në politikë je bërë faktore

Albulenë, moj vala e drinit 

je bërë digë e shtetbllokimit.

Prit me muaj e prit me vit,

duke mat’ veten çdo dy ditë;

mat e ç’mat, nuk po shto kile –

po të përdorin veç për hile.

Albulenë, moj dallëndyshe,

a i harrove gjysh e gjyshe

si nuk more mësim nga gjyshi –

a mos vallë të ka zënë mësyshi?!

Sevem FETIQI : Buqetë poetike

Seveme FETIQI

 

PRITJA

Një shekull 

zhgënjimesh

Atmosfer e dehur

Në vetmi 

Dashuria 

FJALËT E QELQIT 

(hakmarrje fatale)

Të kam lutur ty

Përmes tejdukshmërisë

Mos më thyej

E pastaj me duar pendimi

Mos më mblidh

Me mprehtësinë 

E copës sime të thyer

Do të të lëndoj 

Me gjakun tënd 

Që do të rrjedhë nga plaga

Do të më skuqet shkëlqimi

E vogël si një kokërr kripe

Në mish do të të ngjitem

Nuk lejoj të verbohem

As të copëtohem

Dhuratë e ke

VARGJE ÇASTI DHE MALLI 

Vjeshtave të brishta

Frutat bien

Të rënduara

Nga ëmbëlsia

Kalben pa u vjelur

Dëm stine

Janë harruar

I dorëzohen tokës

Rrudhen si shpirti

Tronditur vetmie

Si zonjat 

Që mbeten zonja

Edhe kur iu bie vathi

nga veshi

e veshin e kanë në vend 

O Zot

Këto trungje sot 

po zhveshen pa turp

Presin pranverën

PA TITULL

(Ali Podrimjes) 

Tokë nuk pate me nda

Dhe me vdekë na mësove

Kur qençe jetonim

Edhe me shá të kishte hije

Kur vuaje për atdheun 

Aty ku hijet e vdekjes

Mbulonin Kullën tënde

Çdo klithje e jotja

Linte gjurmë në Botë

Dhe zgjonte revoltë shqipesh

Shtratit të Lumit 

Tu shkrumbuan fjalët zjarrmi

Kur vdekjen e tij e mashtroje me poezi

Derisa i tregoje tregime për ShansElizen

Njerëzve pa atdhe

Kur i harron edhe Zoti

Metrove pamëshirë

Ju fale ´i copë

Tokë-qiell

Ta bëjnë edhe dekën aty

Dhe fundi yt 

S´është maja e Ajfelit

Në majë të saj

Udha jote qiellore

E pastaj 

E pastaj

I hyhet Pyllit

Tepër pak

Buzëqeshje

Dhe fytyra

Një copë akull

Karajfilin në buzë

Ta shkrumboi hija e mallit

Në shuplakë të Kosovës

Fjongo e zezë pikëllimi

Loti në pentagramin vajtues

Evropa bukuri prej gjarpëri

Ku lexohen sytë e shkruar të ëndrrës

Për lamtumirë që të takohemi 

Përjetësisht në vargun Tënd

Ku qëndron ti gjithmonë i ri

 

DIELL MBI DET

1.

Rrëzë Shkëmbit të Kavajës

Buzë detit Adriatik

Agimi lindte 

lot rrezatim 

Lindte,

Mëngjesi

Ngjasonte,

Në Artin e së Bukurës... 

Tryeza njëtrajtëshe

E rrethuar mes miqsh,

Kafetë makiato të shijshme 

Bashkëbisedimi,

Kaltërsisë që rrethonte 

Shtonin bukurinë... 

2.

Dhe, 

Vinte dielli përcëllues,

Deti me  dallgë të çartura,

Ngazëllimi i fëmijëve

Thyente ashpërsinë. 

Dikur-

Dielli i lodhur nga kaptimi nëpër vapë,

Shuhej

Në pafundësinë e detit. 

3.

Mbrëmja 

Vinte heshturazi 

Dhe mbulonte qytetin

Me dritat e shkëlqimta,

Horizontit i dhuronte

Shpirtin e çiltër të saj. 

Prapë -

Nën pemët hijerënda,

Por tepër të bukura,

Dëgjohej cikërrimë gotash

Shpalosej magjia e fjalës... 

Fundgusht 2021

Mirushe H.MUSA : MEH UKA I SHALËS

Mirushe H.MUSA

 

MEH UKA I SHALËS

Shalë e Bajgores, moj nënloke heroike,

Kokën lart, moj trime,qëndro kreshnike,

Ndër shekuj rrite trima të besës e fisit,

Shpatullat i kanë hekur, mbi kokë plisin.

Me atë qëndrim,gjigant qesh në statujë,

Rrinë krahë hapur si shkabë mbi gur. 

Kështu e skaliti Mehën nëna në Shalë, 

Emrin e tij mbajti UÇK-ja në brigadë.

Shaljani i ri,me karakter të pathyeshëm,

Nxitej nga trimëria e të parëve në mal.

Isa Boletini,Kadri Bistrica,Bislim Bajgora, 

Ja brumosin shpirtin e trazuar luftarak,

Pranvera e madhe studentore e vitit'81,

Me demonstrata madhore kishte arritur.

Studentin e shkencave matematikore nxiti, 

Djaloshin sypatrembur e gjeti të stërvitur,

Zemra e trimit rrahte me ritme trimërie,

Në kullën e gjyshit të tij, Bali Bajgores. 

Ai jetoi 120 vite trupit me shtatë plagë,

E mbajti me krenari bajrakun në Shalë.

Me ideale atdhetare nxënësit mësonte,

Por UDB-ja trimin dardan e vëzhgonte.

Shumë vite burgosin në burgje të randa,

E lanë Dardaninë prangosur në pranga.

Shalë, o shtrat i lumit ngjyrë argjend,

Mbi ato male veç shqiponja ka folenë. 

Muzgun e artë shekujve ke përskuqur,

Shtatëbardhë legjendat ke përkundur.

Bilbili i këndon këngë në tel të lahutes, 

Për trimin shaljan,i penës dhe pushkës.

Bijtë e Shales besnik kanë gjak lirie,

E ngriten kreshbardhen e lashtë Ilire. 

Me shekuj qëndresë, të perulur Kurrë,

Luftuam me shpatë, e herë me pushkë.

Burrat të fisit legjenda i ka rritur nana.

Në kulla baroti i dogjën krajla e sulltana. 

Ndrit me yjet qiellit Meha madhërisht,

Mbi retë plisnore flenë në një shtrat.

Me diellin dhe hanën rri në një kuvend, 

Për të mos vdekur kurrë, ra heroikisht.

Maxhun OSMANAJ : Buqetë poetike

Maxhun OSMANAJ

 

METAMORFOZË

Të mbolla në çdo stinë

Pa pyetur meteorologun çfarë thotë

Si farë e shëndoshë, e fortë

Që nuk dështon, mugullon

Prita nëpër stinë, besova

Për një vegjetacion

Vallë, mos harresa

Gëlltiti embrionin...

Sa keq, moj!

Veç një brymë e fatit

Për dreq, të vyshku

Dëshpërimi më sundoi si një skllav...

KËTO NGJYRA VJESHTE DHE KY SHI...

Këto ngjyra vjeshte si pikturë- mall

Bien lehtë, pafajësisht mbi shpirtin tim

Zhytem i humbur pranë dritares, rri pa fjalë

Çdo pikë shiu ma kthen një ngacmim.

Ky shi kthehet në një zë që nga larg më thërret

Humb në këtë mjegull, nga një kohë tretur

Pak puth tokën, pak mua më vret...

Shpalos diçka n'arkiv, çfarè më ka mbetur.

Në fund të shiut, një rreze më përkëdhel

Si kujtim i ngrohtë, përcjell vjeshtën që po shkon 

Në çdo ngjyrë vjeshte, ka diçka që vjell

Si lumë i qetë, pa zhurmë koha n'mua udhëton...

NGJYRAT E VJESHTËS N'SYTË E MI

Kjo vjeshtë, n'sytë e mi po mbytet

Ah, unë s'jam piktor ta pikturoj !

Malli i një kohe, më lodron, n'mua zhytet

Tani edhe melodi zogjsh më s'dëgjoj.

Nëpër degë, gjethet e arta vallëzojnë

Era, si kujtime të vona i përkund

Dielli i lodhur me rreze diçka bisedojnë

Edhe mua nga mendimet më shkund.

Në pasqyrë shpirti, liqeni përzien ngjyra 

Tingujt e mallit  ndizën dhe shuhen ngadalë

Ndoshta, kjo është ajo uvertyra

Që vjeshta më flet me zë të qetë- real.

BESËLIDHJA NË SHESHIN E GJERGJIT

(Protesta gjithëkombëtare në Tiranë, kërkohet drejtësi për ish udhëheqësit e UÇK-së që po mbahen në HAGË)

Shqiponjat  shqiptare zbresin në Tiranë,

Për t'i thënë padrejtësisë, kujdes!

Çlirimtarët e burgosur gjithçka dhanë,

Për tokën e vet, secili i gatshëm të vdesë.

Gjergji kryekomandant, me burrëri i priti,

Nga të gjitha viset shqiptare,

Besëlidhja Shqiptare një alarm e ngriti,

Nuk janë fajtorë zemrat çlirimtare.

Plaga e shqiponjave, pas një çerek shekulli gjak kullon,

Loti i nënave n'kërkim të zemrave s'është tharë,

Ku është fati i tyre, përgjigja mungon,

Në çdo mëngjes, zgjohemi me nga nja varr-ë.

Bashkë dua t'u shoh, rodhi një porosi,

Vetëm ashtu zëri ynë i drejtë jehon,

Asgjë nuk kërkojmë, vetëm DREJTËSI,

Nëse nuk mbrojmë lirinë, gjaku na mallkon!

Bali HAXHIU : Buqetë poetike

Bali HAXHIU

 

AH, SA DO TË DËSHIROJ

Ah, sa do të dëshiroja ta kthesh kokën edhe njëherë të më shikosh me ata sy të shkruar e plot sharm, po më lë kështu të të kujtojë vetëm në ëndërr.

Ah, sa do të dëshiroja të bëhmm ëngjëlli yt me shkëlqimin d dritës së hënës të vije te dritarja e dhomës tënde të shkruajz vargjet më të bukura dhe t'i këndoja si zog mali.

Por ëdhtë bukur vështirë t'i gjej ato fjalë t'i shkruaj për për Ty kur ti je vet kopshti me lloj-lloj lulesh të bukura ngjyra-ngjyra që kundërmojnë aromën më të këndshme që ma kënaqin dhe ma këndellin shpirtin.

Më thuaj si të shkruaj për ty, kur në sytë e t'u shoh të gjitha ngjyrat e ylberit, më magjepsin të të dua edhe më shumë.

Më thuaj si të shkruaj dhe t'i gjej fjalët për ty, kur në fytyrën tënde të bukur dhe në buzëqeshjen tënde shoh rrezet e diellit që shkëlqejnë si margaritar, dhe më bëjnë ta dua jetën edhe më shumë!

Ah, sa do të dëshiroja!

KUR JAM ME TY

Kur jam me ty në shpirt ndjej qetêsi,

Je si rreze dielli, në mëngjes kur agon,

Ma kthjellon mendjen, ma freskon,

Je si hëna në qiell kur ndriçon.

Kur jam me ty ndihem shumë mirë,

Si sythi kur çel në të bukuren stinë,

I shkathtë si skifteri kur fluturon në qiell,

Ma qetëson shpirtin të shkruaj poezinë.

Kur jam me ty lehtë poezi shkruaj,

S'kam nevojë tē jem me emër poet,

Për ty më vijnë fjalët, shumë pa mdnduar

Kur jam me ty e kam botën n'duar.

Kur jam me ty shumë lumturohem

Kur të shoh me sy, me mbyt sevdaja

E ndiej veten mirë shumë krenohem,

Pa ty s'kanë vlerë perlat as paraja!

NJË ZË POETI QË S'VDES KURRË, KISHTE THËNË

Njē zë poeti që s'vdes kurrë, kishte thënë:

Atdheu është sinonim i fjalês atë dhe nënë,

Atdheu është zemêr, që rreh për çdo njeri,

Në gjakun e dëshmorëve i ka rrënjët e tij.

Atdheu është strehë e sigurt për çdo njeri,

Atdheu është shpresa, buzëqeshje dhe këngë,

Atdheu është gjaku i pastër dhe dritë,

Është oksigjeni, që na i mbush mushkëritë.

Në zemër të tij ka kuptim dashuria,

Është paqja, êshtë gëzimi, është liria,

Është ylli që ndez mbi netêt e errëta,

Është frymë që s'pranon prenga.

Atdheu, Paqja, Dashuria, Liria,

Katër arterie të shpirtit tonë,

Si dielli, si deti, si qielli, si era,

Që kurrë nuk shuhen, kurrë s' na lenë!

Naser XANI : Buqetë poetike

Naser XANI

 

Çerçiz, prej gurit të Gjirokastrës

Në kalldrëmet e Gjirokastrës,

rri kujtimi yt si legjendë guri.

Pushka jote, o bir mali,

e zgjonte mëngjesin e lirisë.

Në Mashkullorë u dridh dhe qielli,

pesë trima – një flamur në zemër,

kundër një ushtrie pa shpirt e pa nder,

por ti luftove për nderin e një kombi të tërë.

Në dorë s’kishe pushtet, as fron,

vetëm një zemër që s’dinte të dorëzohej.

Në ballë të çetës shqiptare,

këndoje këngën e betimit për atdhe.

Kërkove dritë në errësirën e robërisë,

kërkove nder në një shekull plagë,

dhe e gjete — në gjakun që dhe,

për të lindur Shqipërinë që ëndërrove gjatë.

Në Shkodrën e dhembjes, të tradhtuan mizorët,

por pushka jote s’ra, ajo u kthye në këngë.

Sot emri yt, o Çerçiz,

rri pranë çdo ylli të lirisë sonë të shtrenjtë.

Prehu i qetë, trim i Gjirokastrës,

se në çdo zemër shqiptari ke vend,

në çdo brez do të përmendet me nder,

Çerçiz Topulli – flamuri që s’u dorëzue kurrë!

Ne oborrin tim në Mitrovicë

Shiqoj oborrin tim,

sa bukur zbukuruar,

i mbushur me lule,

zemra më bëhet e gëzuar.

Ndihem shumë mirë,

edhe kur jam vetëm,

këtu më pushon zemra,

më largohen dhimbjet krejt.

Në këtë truall të shenjtë,

që na la babai,

tani janë dy shtëpi,

e imja dhe e vëllait.

Këtu gjej qetësinë shpirtërore,

këtu më kthehet fryma ime,

por kur ik në gurbet,

malli më djeg e më rrëqeth.

Oborri më pret me ngrohtësi,

si nëna që hap krahët e saj,

dhe çdo gur, çdo lule aty

më flet me zërin e babait.

Në Mitrovicën time,

më shoqëron Ibri i kaltër,

valët e tij më këndojnë,

sa herë zemra më ndjen mall.

Oborri, shtëpia, lumi,

janë shpirti im i gjallë,

sa herë largohem prej tyre

më ndjekin si ëndërr e palëkundur.

Fund shtatori

Tani koha ka ndryshuar në vendlindjen time.

Një qetësi e çuditshme sikur ka mbuluar gjithë qytetin,

si të ishte futur në një gjumë të thellë.

Lokalet janë më bosh, më pak njerëz shihen rrugëve,

sepse mërgimtarët tanë tashmë janë kthyer në vendet ku jetojnë.

Ikën…

Por ata janë lulet tona,

ata që e gjallërojnë vendin,

ata që sjellin hare dhe ngrohtësi,

ata që kurrë nuk do të pushojnë së qenë gëzimi ynë.

Ikën, por jo përgjithmonë.

Shkuan të punojnë,

të lodhen e të përpiqen,

që përsëri të kthehen e të na sjellin gëzim,

si çdo herë kur hapin portat e shpirtit për vendlindjen.

Qyteti mbetet pa hijeshi pa ta,

sepse fryma e tyre është drita e shtëpive tona,

buzëqeshja e mëhallave,

kënga që zgjon rrugët e heshtura.

Bianka DUSHAJ : Buqetë poetike

Bianca DUSHAJ

YJET NUMËROJ

Orët ikin një nga një

Gjumë në sy unë nuk po vë

Zemra rreh si e çmendur

Rri e mendoj si një e trembur.

Sa i ëmbël ai përqafim

Që ma le si një kujtim

Sa herë që unë e mendoj

Dua përsëri të të përqafoj.

Kujtim që vjen si një valë deti

Mall e imazh mua më mbeti

Kur e kujtoj më sjell veç paqe

Sa herë ëndërroj ledhat në faqe.

E dehur jam nga emocioni

Yjet i numëroj nga pasioni

E përqafuar me ty ëndërroj të rri

Gjallë ta mbajmë të tonën dashuri....

I DREJT MË ZEMËR TE MADHE

Sa më i drejtë të jesh sot

Aq budalla të bën kjo botë

Kur ti sillesh me të mira

Për dobësi ta merr shoqëria

Hej medet ç'far bëhet kështu? 

Kur doni me e kuptu?

Se në jetë ka plot mirësi

Mos i trajtoni me djallëzi

Një njeri me zemër të madhe

Ka ngrohtësi e gjendet rrallë

Mbaje afër dhe vlerësoje

Ç'far nuk din nga ai mësoje....

BIJTË E SHQIPES

Fluturo o shqipe e lirë

Rrënjët i kemi të kësaj toke nga motë

Ne jemi të besës e të mirë

Që na respekton çdo shtet në botë

Tokës mëmë i themi Shqipëri

Nuk e harrojmë sado të jemi larg

Le ti dalim për zot e ta kemi për krenari 

Tok me

 shqiponjën të fluturojmë në varg

Të bashkuar le të festojmë

Festat e Nëntorit të lirisë

Ngritjen e flamurit në Vlorë

Ta valëvisim për nderë të Pamëvarësise...

KUR ZHGËNJEHESH

Në jetë jam shumë e zhgënjyer

Nga ata që kurrë për ta nuk jam kursyer

Ju fala zemrën me plot pastërti

E sot më flasin me plot ironi.

Nga zhgënjimi mëndjen në vend e solla

Në derën e shpirtit prita e përcolla

Që kur hyre ti,ty dhe veten njoha

Me zhgënjimin tënd m'u prish edhe koha.

Durimi m'u sos e të thashë veç ndal

Zotin kemi gjykatës ai le të të fal

Që unë të qëndroj e të njoh veten time

Ikë zhgënjim nga mua kjo është jeta ime.....

Ismet TAHIRAJ : Buqetë poetike

 

PA BORXHE PA FTIGË

Shi bie shi i imët misërishteve

Mua me hapën udhë

S’kam mbërthecka kallamishteve.

Hëna nise sosë si për dekor

Rri në qiell

Mua rrëshira s’ më djeg

Pa borxhe jam ,pa fëtigë.

S’i bëjë parulla afisheve

E mëndafshtë më endet këmisha.

Ne vete me veten ,pastrohem çdo ditë

Dal strall i vjetër bëjë veç dritë...

ZI E KEQ

Tri shkallë

Shkallmuar

Bereqetin

Tri  stuhi

I futën  tinëz

Ajme  hanë bullgur

Që i shpërbleu

I zi ,I keqi

URITHI

Urithi

Ka hambar

Përplotë begati

Si në përrallë

Është çudi.

Ushqimi më klasifikim

I gjithë dorës së parë.

S’ka fare shqetësim

Ka tepër durim,

2.

Nuk përbalt’

Sa i ka  këmbët të pastër

Sa i shkëqen gëzofi

i njëjt  i mbetet

i gjithë motmoti.

Shtratin e krijoj

Pjerrtas  plotë pasion

Dhëmbët e bardhë

Ndërgjithë  gjitarëve

Ndihet krenar.

Lëvizë  më maturi

Orë biologjike e tij….

EDHE KOMBI I THARTË TURIT

Eja te lëvrojmë arën

Se humbës jemi për mos farën.

Koha thinjët ,na truan dikush

S’jemi ketra si  do kush.

Arën drojë na kallin

Nga shterpësia

Hëna  na bëhet e shpërlarë tepsia

Nguca keq na bëhet fqinjësia.

Po dhe kombi na i thartë turit

Rrënjët tona na i brejnë minjtë

Fazli FERATI : Buqetë poetike

Fazli FERATI

 

KISHA DASHTË ...

Sa kisha dashtë

n’portë

t’mos më trokisni

e as me gjuhën e shpirtit

aq ëmbël t’më flisni

Tani

mendja ma thotë

dua trokitjen tënde

aq bukur që tingëllon

edhe…

sikur vuajtja t’më kaplon

U dhashë pas teje

si lumi pas shtratit të tij

S’dua t’ju humbas

pas gjurmëve tuaja

do të vij

S'MUJ MË T'DASHTË

S’muj më t’dashtë 

ty

që i do të gjithë

S’muj më t’dashtë

as ty

që s’e do askënd

Muj më t’dashtë

vetëm ty

që i do

ata që t’dojnë

MORI LETRËN

Vjen me hapa të lehtë

e thelluar në mendime

mori letrën në dorë

lexonte me ofshama e rënkime

Buzët i dridhën

e sytë iu mbushën me lot

duke kujtuar atë çast të hidhur

që i dukej sikur t'ishte sot

Në mes të rreshtave

herë pas here pushonte

me sy të përlotur

i thosha të qëndronte

E mori veten

qëndroi e fortë

raste të hidhura

mos pastë kush n'këtë botë

Kumrie SHALA : Buqetë poetike

Kumrie SHALA

 

MË PRITË

Çdo ndarje kushton,

Çdo kohë pa ty dhemb,

Çdo qelizë rënkon

Kur mungon përqafimi yt.

Humbëm shumë kohë pa u pa,

Ëndrrat më trazojnë çdo natë,

Që nga dita që u ndamë,

Më nuk pata fat…

Pa fjalë, pa përqafime,

Jetoj çdo ditë në kujtime,

Kur do të kthehet

Buzëqeshja jote e imja?

Të vallëzojmë mbi lule,

Në fusha e male të shëtisim,

Si zogj të vegjël të ikim,

Lule më lule nektar të thithim.

Koha pa dëshirën tonë po ik,

E ti, zemër e dlirë, në lëndinë më prit,

Tek kroi në bjeshkë, aty ku buron,

Ku zemrat tona u lidhën përgjithmonë.

KËNGA QË KURRË NUK U SHUA...

Ditët me shi janë këngët e mia,

ato s’do të mbarojnë kurrë…

se fundi i tyre do të jetë funerali im.

Pres me mall ribashkimin e viteve,

të dëgjoj sërish melodinë e zemrës sime.

Afër zjarrit, e humbur në kujtime,

shikoj flakën si vallëzon me ritmin e dashurisë.

E vera e kuqe që vrapon në damarët e mi,

si gjaku me tension të lartë.

Bashkë me zjarrin, në flakën e shumëfishtë,

rikujtoj lumturinë e përjetshme me mall.

Shpirti i trazuar, i frikësuar ndërkohë,

shëtit i vetëm, me plagë e me dhimbje,

në dhomën e errët të vetmisë…

Por kënga ime, sado që të digjet,

nuk shuhet kurrë,

se lindë çdo herë nga hiri i shpirtit tim.

QEFI QË VERBOKA

Fluturuat si zogj në krah të njëri-tjetrit,

ju krijesa pa vlera,

vallë, a do t’ju zë bashkë pranvera?

Për ju, tradhtia nuk peshon,

vapa e gushtit iku,

por juve s’ju bëhet vonë.

Dëshirat e errëta ju verbuan,

u mbështollët në një trup

si mishi me thua.

U bëtë heronj për një amanet të rremë,

“heroi i vetëshpallur” ka për t’ju nemë!

Në ëndërr do t’ju vijë:

e do t’ju mallkojnë zogjtë e mi,

kush i shpartalloi?

Se unë këtë gjë

do ta bëja kur isha i gjallë!

Por për mua s’ka pasur peshë

bashkimi kombëtar.

O ju krijesa pa vlera kombëtare,

në emër të patriotizmit po bëni pazare!

Shpejt do të pendoheni

për veprat pa vlerë,

bota s’është e verbër,

çdo gjë në dritë do të del.

Eh, qefi qenka i shtrenjtë,

këtë s’e paskam ditë!

Por juve të shkretëve

ju paskan verbuar sytë.

Si nuk po ju vjen rëndë për këtë gjest,

fëmijët e bashkëshortsinë

çdo ditë po i preni në besë.

Eh, qefi, po, ti verboke sytë!

Medet o medet!

MOS PËRDHOS EMRIN TIM

(Kushtuar Azem Shkrelit)

Sa shumë kthesa e bregore,

Fusha, male plot gjelbërim,

Mbushur plot me shtojzovalle,

Është i bukur vendi im.

Shoh qiellin plot me re,

Vallë ç’të gjeti, vendi im?

Plotë laraska shtegtojnë me klithma,

Po “vajtojnë” me pikëllim.

Ulërojnë, lëshojnë sokëllimë,

Ngrihen dolli mbi emrin tim.

Ah, sikur të ngrihesha njëherë nga varri,

Si luftëtari Konstantin,

Drejt në Shkrel të shkoj vetëtimë!

Më mbaj, o dhé, mos m’i shtrydh eshtrat,

Mos m’i lëkund, mos m’i trazo.

Emrin tim mos ma përmend!

Vallë, a lashë pas unë dikë

Që përbuz kujtimin tim?

A ka njeri në këtë dhé

Që t’i ndalë këta faqezinjë?

Ju, ku jeni, fëmijët e mi?

Pse duroni këto marrëzi?

Pse lejoni të më nënçmojnë,

Edhe të vdekur qetësinë ma prishin?

Ngrihuni pra, kundërshtoni,

Mos ta përdhosin emrin tim,

Se këto shkrepa kafshojnë përbuzjen.

O Ti, Shkreli im,

Ruaje emrin tënd,

Që është edhe emri im!

Mirushe H.MUSA - FAMILJA LEGJENDARE

Mirushe H.MUSA

Familja Legjendare

Nanë Zahidja shqiponjë krenare,

Rritë n'Prekaz një familje t'madhe

Luftojnë burrat me fëmijë e gra,

Nëpër plumba bëhen mur në kala. 

Bacë Shabani, ai trim kreshnik,

Por si malet në këmbë u ngrit.

Plaku i urtë në ballë të oxhakut,

Veç me pushkë tha: Ruhet pragu."

Në Prekaz në atë Kështjellë,

Me dinakëri hasmi bën rrethimin. 

E gjithë familja futet në betejë,

Me hy ne kullë s'e lejon armikun. 

Me këngë Ademi nis me luftue,

"Nuk mposhtem nga asnjë armik.

Letë ecë gjeku si lum e përrue,

Në kulla s'vdesin burrat me plis.

Shkrep mbi tanke, gjylet e topit,

Kjo është kulla e Gjergj Kastriotit.

Keq ke hyrë, mor shkja, në valle,

Kjo tokë është Shqipëri e madhe.

Po thërret Hamza si petrit mali,

Unë tha jam mik i Marash Palit.

Që luftoi në saraje të Shkodrës, 

Sulltanve të turkut u vuri zjarrin.

Autokton jemi në trojet tona,

Na tregon plisi dhe shqiponja.

Pellgu i ujit rrjedh burim tjetër,

Jemi Pellazg, populli më i vjetër.

Prapë vjen marsi sjellë pranverë,

Lule të reja në konak kanë çelë.

Oxhaku i vjetër tymon tym të zi,

Djepat në Prekaz lindin filiza të ri.

Me 7 nëntor 2025 nga Gjermania 

Kimete Krasniqi - Buqetë poetike

Kimete KRASNIQI

 

FLUTURO  DALLËNDYSHE

 

Fluturo dallëndyshe, 

Kalo mbi atë qiell,

Rrezo sikur hënë,

E ndriço si diell.

 

Fluturo mbi male,

Mbi lisa të lartë,

Bëje strofullin tënd,

Në atë vend të artë.

 

Fluturo mbi   fusha,

Me lule e gjelbërim,

Të fala me shëndet,

Mi bën vendit tim. 

 

Shko rreth shtëpisë time,

Ndalu mbi  çati,

Këndo këngë të bukura,

Më t’bukurat që i di ti.

 

Kur  t ‘ndjehesh e lodhur,

Zbrit në atë oborr,

Në kopshtin bukur,

Si nuse me kurorë.

 

Ndalo te burimi,

Ndër hije në mal,

Fresko krahët tu,

Me ujë qelibar.

 

M’i fal edhe mua, 

Ata krahë një ditë,

T‘ngrihem mbi atë vend,

T’i jap rreze e dritë.

TI MOJ ERË

Ti moj erë që fryen nga mali,

E me vete sjell freskinë,

Ma gëzo sot zemrën time,

Më dhuro gjithë dashurinë.

Mos e merr me vete borën,

Të më ngrini me acar,

Fryj nga jugu e më sjell verën,

Veq ngrohtësi dua të marr.

Mos e sjell shiun e vjeshtës,

N’pika loti të më ngjajnë,

Valëzo leht si valët e detit,

Ma qetëso shpirtin e bardh.

Mos i sjell ato re t’zeza,

Dritën e diellit të ma ndalin,

Më dhuro lule të bukura,

Veq aromën të ma falin.

Merr me vete rrezën e hënes,

Netët e errëta t’mi ndriqoj,

Atje lart më  sjell dhe mua,

T’bëhem  yll e t’a shoqëroj.

Nga atje kemi ardh…..

 

Shiko bija ime,

Nga atje ku dielli lind,

Si një zog shtegtar,

Kam ardhur një ditë.

 

Atje bija ime,

Hëna ku bën dritë,

Në atë vend të bukur,

S‘pari hapa sytë.

 

Si ti që je sot,

Atje e vogël isha,

Atje larg shumë larg,

Shtatin tim e rrita.

 

Atje kam pirë ujin,

Që rrjedh në shpatije,

I pastër si loti,

I ftohur ndër hije.

 

Atje ndër atë qiell,

Me yje plot,

Atje shumë kam qeshur,

Shumë kam derdhur lot.

 

Atje bija ime,

Ku prindërit i kam,

Me shumë dashuri,

Emrin ma kanë dhënë.

 

Atje n’ato fusha,

Në ato rrugë malore,

Atje i kam kujtimet,

Më t’bukura rinore.

 

Pranë atyre maleve,

Gjendet një shtëpi,

Atje shumë kam lozur,

Kur kam qenë fëmijë.

 

Në atë vend të bukur,

Kalova rininë,

Atje për herë t’parë,

Ndjeva dashurinë.

 

Dëgjo bija ime,

Unë po  të jap fjalë,

Një ditë do të kthehemi,

Andej nga kem ardhë.

 

Atje do të kthehem,

Në atë vend të bardhë,

Se në tokën time,

Dua t’kem një varr.

NUK U DORËZOVA  NË JETË

Nuk u dorëzova as kur arsye pata,

Acarin shkriva nganjëherë me lot,

Edhe kur diell nuk kishte për mua,

Kurrë nuk u bëra  se kisha të ftohët.

Zhgënjimet i gëlltita nganjherë të tëra,

Vazhdova rrugën e kurr nuk u ndala,

As shiun me shtërngatë nuk e përfilla,

As orteket  e borës që kisha përpara.

Nuk e di forcën shpesh ku e gjeja,

Që shpirtin e lënduar të mbushi fuqi,

E çmendur isha nga ato që dëgjoja,

E gjërat e liga nuk kishin kufi.

Por si me magji edhe kohën e ndërroja

Dallgët e zeza i shpërndaja lehtë,

E diellin  afrova mbi supet e mia,

E kurrë  s’u  dorëzova  moj e bukura jetë.

AH JETË

Ah jetë o jetë….

Herë më vjen rëndë,

E herë më vjen e lehtë,

Herë më vjenë si puhizë,

Që më sjell freski,

Herë më vjen si mjegullë,

Mi vërbon këta sy,

E kur  me re të zeza, 

E mbulon atë qiell,

Më sjellë shumë të ftohët,

Kur më ndalë atë diell,

Ah jetë o jetë….

Përse je kaq e vështirë,

Askush në këtë botë,

Nuk don të t’sheh mirë,

E dallgët e tua,

Shpesh m’bëjn të mërzitem,

Gurët që mi hedhin,

Nuk më lënë të ngritem,

Kur ndjehem e lodhur,

E shoh sa kam gabuar,

Shumë njerëzve n‘këtë botë,

Me shpirt u kam besuar,

E mbes në dilemë,

Si duhët të veproj,

Mos t’i zgjas kujt dorën?

Apo prap të ndihmoj?

Kësaj formule të vështirë,

Nuk mund t’i gjej zgjidhje,

Mendimeve të trubullta,

Fundi nuk u vije.

Ah jetë o jetë….

Saherë më ngushton,

Kur me njerëz të ligë,

Rrugët mi ngatërron,

Eci si e humbur,

Me kokën rënduar,

E  gabimet  e mia,

Më bëjn për t’mësuar,

Se ata që i ke dashur,

Atyre që u ke besuar,

Në kohët më të vështira,

Gjithë t’ligë janë treguar,

DATË E SHKRUAR NË HISTORI

Atë ditë n’këmbë u ngrit Ismaili,

Burri i urtë  me mjekërr t’bardhë,

Se kjo tokë zot i ka shqipet,

Me i tregu gjithë botës mbarë.

U nisë plaku për në Vlorë,

Bashk me burrat e Shqipërisë,

Mbi këto toka përgjithmonë,

Me i mbjellë rrënjet e lirisë,

Ushtoi kënga e ra kushtrimi,

N’këmbë u ngrit gjithë Shqiptaria,

Shkupi Struga e Ulqini,

Gjithë Kosova e Çamëria.

T’gjithë të bashkuar kokë më kokë,

N’dorë flamurin kuq e zi,

Pavarësinë në Vlorë e shpallën,

Rrnofsh sa malet o Shqipëri!