Naser XANI : Buqetë poetike

Naser XANI

 

Çerçiz, prej gurit të Gjirokastrës

Në kalldrëmet e Gjirokastrës,

rri kujtimi yt si legjendë guri.

Pushka jote, o bir mali,

e zgjonte mëngjesin e lirisë.

Në Mashkullorë u dridh dhe qielli,

pesë trima – një flamur në zemër,

kundër një ushtrie pa shpirt e pa nder,

por ti luftove për nderin e një kombi të tërë.

Në dorë s’kishe pushtet, as fron,

vetëm një zemër që s’dinte të dorëzohej.

Në ballë të çetës shqiptare,

këndoje këngën e betimit për atdhe.

Kërkove dritë në errësirën e robërisë,

kërkove nder në një shekull plagë,

dhe e gjete — në gjakun që dhe,

për të lindur Shqipërinë që ëndërrove gjatë.

Në Shkodrën e dhembjes, të tradhtuan mizorët,

por pushka jote s’ra, ajo u kthye në këngë.

Sot emri yt, o Çerçiz,

rri pranë çdo ylli të lirisë sonë të shtrenjtë.

Prehu i qetë, trim i Gjirokastrës,

se në çdo zemër shqiptari ke vend,

në çdo brez do të përmendet me nder,

Çerçiz Topulli – flamuri që s’u dorëzue kurrë!

Ne oborrin tim në Mitrovicë

Shiqoj oborrin tim,

sa bukur zbukuruar,

i mbushur me lule,

zemra më bëhet e gëzuar.

Ndihem shumë mirë,

edhe kur jam vetëm,

këtu më pushon zemra,

më largohen dhimbjet krejt.

Në këtë truall të shenjtë,

që na la babai,

tani janë dy shtëpi,

e imja dhe e vëllait.

Këtu gjej qetësinë shpirtërore,

këtu më kthehet fryma ime,

por kur ik në gurbet,

malli më djeg e më rrëqeth.

Oborri më pret me ngrohtësi,

si nëna që hap krahët e saj,

dhe çdo gur, çdo lule aty

më flet me zërin e babait.

Në Mitrovicën time,

më shoqëron Ibri i kaltër,

valët e tij më këndojnë,

sa herë zemra më ndjen mall.

Oborri, shtëpia, lumi,

janë shpirti im i gjallë,

sa herë largohem prej tyre

më ndjekin si ëndërr e palëkundur.

Fund shtatori

Tani koha ka ndryshuar në vendlindjen time.

Një qetësi e çuditshme sikur ka mbuluar gjithë qytetin,

si të ishte futur në një gjumë të thellë.

Lokalet janë më bosh, më pak njerëz shihen rrugëve,

sepse mërgimtarët tanë tashmë janë kthyer në vendet ku jetojnë.

Ikën…

Por ata janë lulet tona,

ata që e gjallërojnë vendin,

ata që sjellin hare dhe ngrohtësi,

ata që kurrë nuk do të pushojnë së qenë gëzimi ynë.

Ikën, por jo përgjithmonë.

Shkuan të punojnë,

të lodhen e të përpiqen,

që përsëri të kthehen e të na sjellin gëzim,

si çdo herë kur hapin portat e shpirtit për vendlindjen.

Qyteti mbetet pa hijeshi pa ta,

sepse fryma e tyre është drita e shtëpive tona,

buzëqeshja e mëhallave,

kënga që zgjon rrugët e heshtura.

Bianka DUSHAJ : Buqetë poetike

Bianca DUSHAJ

YJET NUMËROJ

Orët ikin një nga një

Gjumë në sy unë nuk po vë

Zemra rreh si e çmendur

Rri e mendoj si një e trembur.

Sa i ëmbël ai përqafim

Që ma le si një kujtim

Sa herë që unë e mendoj

Dua përsëri të të përqafoj.

Kujtim që vjen si një valë deti

Mall e imazh mua më mbeti

Kur e kujtoj më sjell veç paqe

Sa herë ëndërroj ledhat në faqe.

E dehur jam nga emocioni

Yjet i numëroj nga pasioni

E përqafuar me ty ëndërroj të rri

Gjallë ta mbajmë të tonën dashuri....

I DREJT MË ZEMËR TE MADHE

Sa më i drejtë të jesh sot

Aq budalla të bën kjo botë

Kur ti sillesh me të mira

Për dobësi ta merr shoqëria

Hej medet ç'far bëhet kështu? 

Kur doni me e kuptu?

Se në jetë ka plot mirësi

Mos i trajtoni me djallëzi

Një njeri me zemër të madhe

Ka ngrohtësi e gjendet rrallë

Mbaje afër dhe vlerësoje

Ç'far nuk din nga ai mësoje....

BIJTË E SHQIPES

Fluturo o shqipe e lirë

Rrënjët i kemi të kësaj toke nga motë

Ne jemi të besës e të mirë

Që na respekton çdo shtet në botë

Tokës mëmë i themi Shqipëri

Nuk e harrojmë sado të jemi larg

Le ti dalim për zot e ta kemi për krenari 

Tok me

 shqiponjën të fluturojmë në varg

Të bashkuar le të festojmë

Festat e Nëntorit të lirisë

Ngritjen e flamurit në Vlorë

Ta valëvisim për nderë të Pamëvarësise...

KUR ZHGËNJEHESH

Në jetë jam shumë e zhgënjyer

Nga ata që kurrë për ta nuk jam kursyer

Ju fala zemrën me plot pastërti

E sot më flasin me plot ironi.

Nga zhgënjimi mëndjen në vend e solla

Në derën e shpirtit prita e përcolla

Që kur hyre ti,ty dhe veten njoha

Me zhgënjimin tënd m'u prish edhe koha.

Durimi m'u sos e të thashë veç ndal

Zotin kemi gjykatës ai le të të fal

Që unë të qëndroj e të njoh veten time

Ikë zhgënjim nga mua kjo është jeta ime.....

Ismet TAHIRAJ : Buqetë poetike

 

PA BORXHE PA FTIGË

Shi bie shi i imët misërishteve

Mua me hapën udhë

S’kam mbërthecka kallamishteve.

Hëna nise sosë si për dekor

Rri në qiell

Mua rrëshira s’ më djeg

Pa borxhe jam ,pa fëtigë.

S’i bëjë parulla afisheve

E mëndafshtë më endet këmisha.

Ne vete me veten ,pastrohem çdo ditë

Dal strall i vjetër bëjë veç dritë...

ZI E KEQ

Tri shkallë

Shkallmuar

Bereqetin

Tri  stuhi

I futën  tinëz

Ajme  hanë bullgur

Që i shpërbleu

I zi ,I keqi

URITHI

Urithi

Ka hambar

Përplotë begati

Si në përrallë

Është çudi.

Ushqimi më klasifikim

I gjithë dorës së parë.

S’ka fare shqetësim

Ka tepër durim,

2.

Nuk përbalt’

Sa i ka  këmbët të pastër

Sa i shkëqen gëzofi

i njëjt  i mbetet

i gjithë motmoti.

Shtratin e krijoj

Pjerrtas  plotë pasion

Dhëmbët e bardhë

Ndërgjithë  gjitarëve

Ndihet krenar.

Lëvizë  më maturi

Orë biologjike e tij….

EDHE KOMBI I THARTË TURIT

Eja te lëvrojmë arën

Se humbës jemi për mos farën.

Koha thinjët ,na truan dikush

S’jemi ketra si  do kush.

Arën drojë na kallin

Nga shterpësia

Hëna  na bëhet e shpërlarë tepsia

Nguca keq na bëhet fqinjësia.

Po dhe kombi na i thartë turit

Rrënjët tona na i brejnë minjtë

Fazli FERATI : Buqetë poetike

Fazli FERATI

 

KISHA DASHTË ...

Sa kisha dashtë

n’portë

t’mos më trokisni

e as me gjuhën e shpirtit

aq ëmbël t’më flisni

Tani

mendja ma thotë

dua trokitjen tënde

aq bukur që tingëllon

edhe…

sikur vuajtja t’më kaplon

U dhashë pas teje

si lumi pas shtratit të tij

S’dua t’ju humbas

pas gjurmëve tuaja

do të vij

S'MUJ MË T'DASHTË

S’muj më t’dashtë 

ty

që i do të gjithë

S’muj më t’dashtë

as ty

që s’e do askënd

Muj më t’dashtë

vetëm ty

që i do

ata që t’dojnë

MORI LETRËN

Vjen me hapa të lehtë

e thelluar në mendime

mori letrën në dorë

lexonte me ofshama e rënkime

Buzët i dridhën

e sytë iu mbushën me lot

duke kujtuar atë çast të hidhur

që i dukej sikur t'ishte sot

Në mes të rreshtave

herë pas here pushonte

me sy të përlotur

i thosha të qëndronte

E mori veten

qëndroi e fortë

raste të hidhura

mos pastë kush n'këtë botë

Kumrie SHALA : Buqetë poetike

Kumrie SHALA

 

MË PRITË

Çdo ndarje kushton,

Çdo kohë pa ty dhemb,

Çdo qelizë rënkon

Kur mungon përqafimi yt.

Humbëm shumë kohë pa u pa,

Ëndrrat më trazojnë çdo natë,

Që nga dita që u ndamë,

Më nuk pata fat…

Pa fjalë, pa përqafime,

Jetoj çdo ditë në kujtime,

Kur do të kthehet

Buzëqeshja jote e imja?

Të vallëzojmë mbi lule,

Në fusha e male të shëtisim,

Si zogj të vegjël të ikim,

Lule më lule nektar të thithim.

Koha pa dëshirën tonë po ik,

E ti, zemër e dlirë, në lëndinë më prit,

Tek kroi në bjeshkë, aty ku buron,

Ku zemrat tona u lidhën përgjithmonë.

KËNGA QË KURRË NUK U SHUA...

Ditët me shi janë këngët e mia,

ato s’do të mbarojnë kurrë…

se fundi i tyre do të jetë funerali im.

Pres me mall ribashkimin e viteve,

të dëgjoj sërish melodinë e zemrës sime.

Afër zjarrit, e humbur në kujtime,

shikoj flakën si vallëzon me ritmin e dashurisë.

E vera e kuqe që vrapon në damarët e mi,

si gjaku me tension të lartë.

Bashkë me zjarrin, në flakën e shumëfishtë,

rikujtoj lumturinë e përjetshme me mall.

Shpirti i trazuar, i frikësuar ndërkohë,

shëtit i vetëm, me plagë e me dhimbje,

në dhomën e errët të vetmisë…

Por kënga ime, sado që të digjet,

nuk shuhet kurrë,

se lindë çdo herë nga hiri i shpirtit tim.

QEFI QË VERBOKA

Fluturuat si zogj në krah të njëri-tjetrit,

ju krijesa pa vlera,

vallë, a do t’ju zë bashkë pranvera?

Për ju, tradhtia nuk peshon,

vapa e gushtit iku,

por juve s’ju bëhet vonë.

Dëshirat e errëta ju verbuan,

u mbështollët në një trup

si mishi me thua.

U bëtë heronj për një amanet të rremë,

“heroi i vetëshpallur” ka për t’ju nemë!

Në ëndërr do t’ju vijë:

e do t’ju mallkojnë zogjtë e mi,

kush i shpartalloi?

Se unë këtë gjë

do ta bëja kur isha i gjallë!

Por për mua s’ka pasur peshë

bashkimi kombëtar.

O ju krijesa pa vlera kombëtare,

në emër të patriotizmit po bëni pazare!

Shpejt do të pendoheni

për veprat pa vlerë,

bota s’është e verbër,

çdo gjë në dritë do të del.

Eh, qefi qenka i shtrenjtë,

këtë s’e paskam ditë!

Por juve të shkretëve

ju paskan verbuar sytë.

Si nuk po ju vjen rëndë për këtë gjest,

fëmijët e bashkëshortsinë

çdo ditë po i preni në besë.

Eh, qefi, po, ti verboke sytë!

Medet o medet!

MOS PËRDHOS EMRIN TIM

(Kushtuar Azem Shkrelit)

Sa shumë kthesa e bregore,

Fusha, male plot gjelbërim,

Mbushur plot me shtojzovalle,

Është i bukur vendi im.

Shoh qiellin plot me re,

Vallë ç’të gjeti, vendi im?

Plotë laraska shtegtojnë me klithma,

Po “vajtojnë” me pikëllim.

Ulërojnë, lëshojnë sokëllimë,

Ngrihen dolli mbi emrin tim.

Ah, sikur të ngrihesha njëherë nga varri,

Si luftëtari Konstantin,

Drejt në Shkrel të shkoj vetëtimë!

Më mbaj, o dhé, mos m’i shtrydh eshtrat,

Mos m’i lëkund, mos m’i trazo.

Emrin tim mos ma përmend!

Vallë, a lashë pas unë dikë

Që përbuz kujtimin tim?

A ka njeri në këtë dhé

Që t’i ndalë këta faqezinjë?

Ju, ku jeni, fëmijët e mi?

Pse duroni këto marrëzi?

Pse lejoni të më nënçmojnë,

Edhe të vdekur qetësinë ma prishin?

Ngrihuni pra, kundërshtoni,

Mos ta përdhosin emrin tim,

Se këto shkrepa kafshojnë përbuzjen.

O Ti, Shkreli im,

Ruaje emrin tënd,

Që është edhe emri im!

Mirushe H.MUSA - FAMILJA LEGJENDARE

Mirushe H.MUSA

Familja Legjendare

Nanë Zahidja shqiponjë krenare,

Rritë n'Prekaz një familje t'madhe

Luftojnë burrat me fëmijë e gra,

Nëpër plumba bëhen mur në kala. 

Bacë Shabani, ai trim kreshnik,

Por si malet në këmbë u ngrit.

Plaku i urtë në ballë të oxhakut,

Veç me pushkë tha: Ruhet pragu."

Në Prekaz në atë Kështjellë,

Me dinakëri hasmi bën rrethimin. 

E gjithë familja futet në betejë,

Me hy ne kullë s'e lejon armikun. 

Me këngë Ademi nis me luftue,

"Nuk mposhtem nga asnjë armik.

Letë ecë gjeku si lum e përrue,

Në kulla s'vdesin burrat me plis.

Shkrep mbi tanke, gjylet e topit,

Kjo është kulla e Gjergj Kastriotit.

Keq ke hyrë, mor shkja, në valle,

Kjo tokë është Shqipëri e madhe.

Po thërret Hamza si petrit mali,

Unë tha jam mik i Marash Palit.

Që luftoi në saraje të Shkodrës, 

Sulltanve të turkut u vuri zjarrin.

Autokton jemi në trojet tona,

Na tregon plisi dhe shqiponja.

Pellgu i ujit rrjedh burim tjetër,

Jemi Pellazg, populli më i vjetër.

Prapë vjen marsi sjellë pranverë,

Lule të reja në konak kanë çelë.

Oxhaku i vjetër tymon tym të zi,

Djepat në Prekaz lindin filiza të ri.

Me 7 nëntor 2025 nga Gjermania 

Kimete Krasniqi - Buqetë poetike

Kimete KRASNIQI

 

FLUTURO  DALLËNDYSHE

 

Fluturo dallëndyshe, 

Kalo mbi atë qiell,

Rrezo sikur hënë,

E ndriço si diell.

 

Fluturo mbi male,

Mbi lisa të lartë,

Bëje strofullin tënd,

Në atë vend të artë.

 

Fluturo mbi   fusha,

Me lule e gjelbërim,

Të fala me shëndet,

Mi bën vendit tim. 

 

Shko rreth shtëpisë time,

Ndalu mbi  çati,

Këndo këngë të bukura,

Më t’bukurat që i di ti.

 

Kur  t ‘ndjehesh e lodhur,

Zbrit në atë oborr,

Në kopshtin bukur,

Si nuse me kurorë.

 

Ndalo te burimi,

Ndër hije në mal,

Fresko krahët tu,

Me ujë qelibar.

 

M’i fal edhe mua, 

Ata krahë një ditë,

T‘ngrihem mbi atë vend,

T’i jap rreze e dritë.

TI MOJ ERË

Ti moj erë që fryen nga mali,

E me vete sjell freskinë,

Ma gëzo sot zemrën time,

Më dhuro gjithë dashurinë.

Mos e merr me vete borën,

Të më ngrini me acar,

Fryj nga jugu e më sjell verën,

Veq ngrohtësi dua të marr.

Mos e sjell shiun e vjeshtës,

N’pika loti të më ngjajnë,

Valëzo leht si valët e detit,

Ma qetëso shpirtin e bardh.

Mos i sjell ato re t’zeza,

Dritën e diellit të ma ndalin,

Më dhuro lule të bukura,

Veq aromën të ma falin.

Merr me vete rrezën e hënes,

Netët e errëta t’mi ndriqoj,

Atje lart më  sjell dhe mua,

T’bëhem  yll e t’a shoqëroj.

Nga atje kemi ardh…..

 

Shiko bija ime,

Nga atje ku dielli lind,

Si një zog shtegtar,

Kam ardhur një ditë.

 

Atje bija ime,

Hëna ku bën dritë,

Në atë vend të bukur,

S‘pari hapa sytë.

 

Si ti që je sot,

Atje e vogël isha,

Atje larg shumë larg,

Shtatin tim e rrita.

 

Atje kam pirë ujin,

Që rrjedh në shpatije,

I pastër si loti,

I ftohur ndër hije.

 

Atje ndër atë qiell,

Me yje plot,

Atje shumë kam qeshur,

Shumë kam derdhur lot.

 

Atje bija ime,

Ku prindërit i kam,

Me shumë dashuri,

Emrin ma kanë dhënë.

 

Atje n’ato fusha,

Në ato rrugë malore,

Atje i kam kujtimet,

Më t’bukura rinore.

 

Pranë atyre maleve,

Gjendet një shtëpi,

Atje shumë kam lozur,

Kur kam qenë fëmijë.

 

Në atë vend të bukur,

Kalova rininë,

Atje për herë t’parë,

Ndjeva dashurinë.

 

Dëgjo bija ime,

Unë po  të jap fjalë,

Një ditë do të kthehemi,

Andej nga kem ardhë.

 

Atje do të kthehem,

Në atë vend të bardhë,

Se në tokën time,

Dua t’kem një varr.

NUK U DORËZOVA  NË JETË

Nuk u dorëzova as kur arsye pata,

Acarin shkriva nganjëherë me lot,

Edhe kur diell nuk kishte për mua,

Kurrë nuk u bëra  se kisha të ftohët.

Zhgënjimet i gëlltita nganjherë të tëra,

Vazhdova rrugën e kurr nuk u ndala,

As shiun me shtërngatë nuk e përfilla,

As orteket  e borës që kisha përpara.

Nuk e di forcën shpesh ku e gjeja,

Që shpirtin e lënduar të mbushi fuqi,

E çmendur isha nga ato që dëgjoja,

E gjërat e liga nuk kishin kufi.

Por si me magji edhe kohën e ndërroja

Dallgët e zeza i shpërndaja lehtë,

E diellin  afrova mbi supet e mia,

E kurrë  s’u  dorëzova  moj e bukura jetë.

AH JETË

Ah jetë o jetë….

Herë më vjen rëndë,

E herë më vjen e lehtë,

Herë më vjenë si puhizë,

Që më sjell freski,

Herë më vjen si mjegullë,

Mi vërbon këta sy,

E kur  me re të zeza, 

E mbulon atë qiell,

Më sjellë shumë të ftohët,

Kur më ndalë atë diell,

Ah jetë o jetë….

Përse je kaq e vështirë,

Askush në këtë botë,

Nuk don të t’sheh mirë,

E dallgët e tua,

Shpesh m’bëjn të mërzitem,

Gurët që mi hedhin,

Nuk më lënë të ngritem,

Kur ndjehem e lodhur,

E shoh sa kam gabuar,

Shumë njerëzve n‘këtë botë,

Me shpirt u kam besuar,

E mbes në dilemë,

Si duhët të veproj,

Mos t’i zgjas kujt dorën?

Apo prap të ndihmoj?

Kësaj formule të vështirë,

Nuk mund t’i gjej zgjidhje,

Mendimeve të trubullta,

Fundi nuk u vije.

Ah jetë o jetë….

Saherë më ngushton,

Kur me njerëz të ligë,

Rrugët mi ngatërron,

Eci si e humbur,

Me kokën rënduar,

E  gabimet  e mia,

Më bëjn për t’mësuar,

Se ata që i ke dashur,

Atyre që u ke besuar,

Në kohët më të vështira,

Gjithë t’ligë janë treguar,

DATË E SHKRUAR NË HISTORI

Atë ditë n’këmbë u ngrit Ismaili,

Burri i urtë  me mjekërr t’bardhë,

Se kjo tokë zot i ka shqipet,

Me i tregu gjithë botës mbarë.

U nisë plaku për në Vlorë,

Bashk me burrat e Shqipërisë,

Mbi këto toka përgjithmonë,

Me i mbjellë rrënjet e lirisë,

Ushtoi kënga e ra kushtrimi,

N’këmbë u ngrit gjithë Shqiptaria,

Shkupi Struga e Ulqini,

Gjithë Kosova e Çamëria.

T’gjithë të bashkuar kokë më kokë,

N’dorë flamurin kuq e zi,

Pavarësinë në Vlorë e shpallën,

Rrnofsh sa malet o Shqipëri!