 |
| (Dafina me gjyshin Agim Gashi) |
NINA – NËNA – GJYSH
Nina, nëna, gjysh…
Mbesa m’këndon te kryet:
“Gjysh, gjumi të rrit,
fli – mbylli sytë!”
Unë mbylli sytë,
frymën e marr thellë e gjatë;
rreth e rrotull të tjerët
qeshin, bëjnë gallatë.
“Pssst!” – më ngadalë,
thotë mbesa Dafinë,
“se gjyshi po fle,
mos ia prishni qetësinë!”
 |
| Fitnete Bashota Krasniqi |
NJË DITË
Një ditë do ti sjelli shpirtit tim qetësi
e plagët e acaruara do i mbyllë ngadalë
me urtësinë e butë
do e mbuloij me dy duart
e fatit do t'i buzëqeshi!
Një ditë dhembjes plagët do ja paqësoi
rrjedhën lotëve do ja ndaloi
me furtunën e suferinës
në heshtje vetëm zotit do ja shpaloi!
Një ditë për hatrin tim
shtojzovallet do të fluturojnë atje përmbi re
e do të ulen nën hijen e pemëve
gurgullimen e liqeneve
derisa shpirti të më qetësohet
e syt të më shkëlqejnë nga pahu i yjeve!
Një ditë shpirtin tim do e ushqej
me nektarin e luleve nëpër stinë
se do të ikin vitet e dhembjes
e ditë të mira do të vijnë!
TOKA IME
Toka ime si rrugë shpirti m'foli
E friksuar
E tronditur
Nga hapat e mi të ngadalshëm
e të zhavrritur.
Ajo më buzëqeshi
më dhuroi lulet e livadheve
erën e bahçeve- misër e grurë
ma mbushi prehërin e shpirtit plot thane
e kulumrie,
që i kam ngrënë nga ajo dikur.
Ajo m'foli me dashuri,
më njohu nga fjongat e flokëve të rinisë'
më njohu nga buzëqeshja e pastër e padjallëzisë.
Ajo më mbështolli në gjirin e saj ne dashuri,
ajo qau bashkë me mua,
i thamë njëra -tjetrës sa shumë kemi ndryshu'
Asaj bari, ferrat, shtigjet ia kishin mbulu
na kishin mplakur vitet- bashkë me mu .
KUR ZBARDHI DRITA
Kur zbardhi drita, të gjithë ishim duke frymuar,
duar e këmbë në baltë , e syt na ishin rënduar
po trupi i lodhur, i rraskapitur mbi tokë kishte pushuar,
për zjarrin , tmerrin që pamë atë natë-
dëshimtare ju bëra edhe unë, lisave të gjatë!
Aty në mal ishte një lis i vjetër
edhe ati predhat degët ja kishin rjepur,.!
Po kishte rrënjë të forta- kurorë u bë për ne
na sillte flladin e malit e na shtronte - një shpresë të re!!
Kur zbardhi drita , nisëm një rrugë të gjatë,
këmbë zbathur, pa bukë pa ujë - veq ëndrrat e lirisë që ishin imagjinatë.,
Ecëm nën grykën e tankeve e plumbave të huaj ,
që u tallën gjithë ditën e gjatë'
po që të na rroknin jo s' patën fat!
Me kokë mbrapa, e zemër djegur, ecëm gjatë
I thamë vetes:" Të fortë do rrimë!"
e kapërcyem edhe lumin , lotët i përbim.
Kur erdhi terri i lamë yjet të flasin...
Se lufta na shpërndau na bëri copë-copë
por kjo histori e trisht nuk harrohet dot!
 |
| Mehdi HYSENI |
DOLA SOT ME SHITË MEND!
Meqenëse sot nuk më zinte vendi, vend,
thashë: “Sa rri, dal e t’ shesë mend.”
Një pjesë të vogël e mbajta për veti,
të shumtat thashë: “Le t’i marrë mileti.”
Në buzë të rrugës, zura një vend,
mbi trastë shkrova: “Këtu shesim mend.”
Çdo kalimtar rasti me kureshtje shikonte,
shumica sillnin kokën e ndonjë ironizonte.
Papritmas, m’ua ofrua një plis bardh i vjetër:
“Ma drejtoi pyetjen: çfarë shkruan në letër?”
Kur i shpjegova se kam dal me shitë mend,
më tha: “Pasha axhën, s’e ke me vend!
Këtu prej mendve ne ‘jemi rrush’,
shkelim mbi to, e nuk i merr kurrkush.
Të gjithë mendojmë që mend kemi boll,
bile edhe të krisurit thonë: ‘Jem mendjehollë.’”
Me gjysmë humori kështu më tha plaku:
“Për gjithçka kemi nevojë, por për mend më s’paku!
Secilin ta pyetesh, më i mençur se shoqi,
më shumë thonë: ‘Kem mend se kokorra kallamboqi.’”
Prandaj, mblidhi mendtë e ik nga këtu,
se këndej kalon milet e në to merr n’ thua;
se, me qenë ne aq të etur për dije e mend,
nuk e kishim bërë poçavër këtë vend!
HIPOKRIZI EDHE NË VARRIM!
E shanë, e çfarë s’i thanë sa ishte gjallë,
gati sa s’u ranë dhëmbë e dhëmballë;
tani që iku nga kjo botë — e kujtojnë me mall.
I thanë i shitur-te serbi, greku, e djalli i biri,
pijanec e qejfli që shiste atdheun për një femër;
tani që iku nga kjo botë, thonë: “iku i miri”,
shtiren sikur ndjejnë dhimbje me zemër.
I përulen pranë arkivolit, të ngrysur në “mërzi”,
kinse vdekja e tij shumë i ka prekur;
edhe në arkivol i shesin hipokrizi,
njëjtë si për së gjalli — edhe tani i vdekur!
BARI DO TË HAMË, NUK DORËZOHEMI!
(Satirë)
Poshtë Amerika –
bërtet “kryetrimi”,
“ende s’e keni parë,
ky është veç fillimi!”
Rroftë stalinizmi,
poshtë demokracia
unë jam “sy-patremburi”,
pas më vjen lavdia.
Jam i pamposhtur,
s’e njoh Amerikën;
jam “superfuqi”,
kujt s’ia kam frikën.
Nuk i jap pesë pare,
s’e ndryshoj qëndrimin;
as palla nuk më hanë
për Washingtonin e Berlinin.
Nga këtu Amerikës
po i dërgoj selam:
“Ne nuk dorëzohemi,
edhe bar po të hamë!”
Kam Partinë e Zhurmës,
me Byronë Politike –
Rroftë “Pavarësia e dytë”,
poshtë ju vendet mike!
NGA POLLI DIELLA: NGA MENDJA, A NGA QELLA?
(Humoreske)
Emri Diellës ministresh në Shqipëri
erdhi pa pritur, na zuri në befasi.
Në befasi u zumë ne e u zu tërë bota,
kush e solli Diellën, pa zgjedhje, pa vota.
Shtypi botror shkroi pa fund
New York Times, Le Monde, Süddeutsche Zeitung
U ngrit opozita me sharje rrëke,
e dogj inati, që s’e pati vetë këtë ide.
Për këtë as Saliu nuk kishte dijeni,
dorën në zemër as “qytetari digjital” i tij,
sapo e kuptuan se Diella do të merret me tenderë,
në Kuvend plasi rrëmuajë, u bë gjendje e nder.
Paria në Kosovë e priti me ftohësi,
asnjë nga“të mençurit” s’kishte dijeni,
kur u pyet i “gjithëdishmi dr. Dimali"
tha: “Diella është pjellë e UÇK-së zbritur nga mali.”
Sapo në Kuvend Diella u shfaq në ekran,
u çakordis opozita, shau me babë e nanë.
Ndërsa Kryeministri me atë humorin e tij
paralajmëroi që Diella do të jetë në qeveri
u ngrit pozita e përshëndeti me duartrokitje,
e uruan Kryeministrin për këtë arritje.
Derisa Shqipëria po qeveriset me ChatGPT-i,
ne në Kosovë s’kem Kuvend as qeveri,
atje për Djellën virtuale po bëhet rrëmujë,
këtu kryetar bëhet Dimali – e s’i kërcet kurrëkuj!
ALBULENË, MOJ DALLËNDYSHE!
(Humoreske)
Në një kuvend me të pa mend,
ku s’ka rregull e ku s’ka rend,
ku kanë marrë punët në thua,
ku sa një popull vlen një grua.
Tash po bëhen plot pesë muaj,
në Kuvend po shkon rrëmujë,
deputetët vazhdojnë arenën –
jetë a vdekje për Albulenën.
Albulenë, moj lulë dramçare,
qëndro fort, mos dil prej gare;
n'qoftë nevoja, edhe fyt për fyt –
mbi krejt Kosovën është emri yt.
Albulenë, moj lule bore,
në politikë je bërë faktore
Albulenë, moj vala e drinit
je bërë digë e shtetbllokimit.
Prit me muaj e prit me vit,
duke mat’ veten çdo dy ditë;
mat e ç’mat, nuk po shto kile –
po të përdorin veç për hile.
Albulenë, moj dallëndyshe,
a i harrove gjysh e gjyshe
si nuk more mësim nga gjyshi –
a mos vallë të ka zënë mësyshi?!
 |
| Seveme FETIQI |
PRITJA
Një shekull
zhgënjimesh
Atmosfer e dehur
Në vetmi
Dashuria
FJALËT E QELQIT
(hakmarrje fatale)
Të kam lutur ty
Përmes tejdukshmërisë
Mos më thyej
E pastaj me duar pendimi
Mos më mblidh
Me mprehtësinë
E copës sime të thyer
Do të të lëndoj
Me gjakun tënd
Që do të rrjedhë nga plaga
Do të më skuqet shkëlqimi
E vogël si një kokërr kripe
Në mish do të të ngjitem
Nuk lejoj të verbohem
As të copëtohem
Dhuratë e ke
VARGJE ÇASTI DHE MALLI
Vjeshtave të brishta
Frutat bien
Të rënduara
Nga ëmbëlsia
Kalben pa u vjelur
Dëm stine
Janë harruar
I dorëzohen tokës
Rrudhen si shpirti
Tronditur vetmie
Si zonjat
Që mbeten zonja
Edhe kur iu bie vathi
nga veshi
e veshin e kanë në vend
O Zot
Këto trungje sot
po zhveshen pa turp
Presin pranverën
PA TITULL
(Ali Podrimjes)
Tokë nuk pate me nda
Dhe me vdekë na mësove
Kur qençe jetonim
Edhe me shá të kishte hije
Kur vuaje për atdheun
Aty ku hijet e vdekjes
Mbulonin Kullën tënde
Çdo klithje e jotja
Linte gjurmë në Botë
Dhe zgjonte revoltë shqipesh
Shtratit të Lumit
Tu shkrumbuan fjalët zjarrmi
Kur vdekjen e tij e mashtroje me poezi
Derisa i tregoje tregime për ShansElizen
Njerëzve pa atdhe
Kur i harron edhe Zoti
Metrove pamëshirë
Ju fale ´i copë
Tokë-qiell
Ta bëjnë edhe dekën aty
Dhe fundi yt
S´është maja e Ajfelit
Në majë të saj
Udha jote qiellore
E pastaj
E pastaj
I hyhet Pyllit
Tepër pak
Buzëqeshje
Dhe fytyra
Një copë akull
Karajfilin në buzë
Ta shkrumboi hija e mallit
Në shuplakë të Kosovës
Fjongo e zezë pikëllimi
Loti në pentagramin vajtues
Evropa bukuri prej gjarpëri
Ku lexohen sytë e shkruar të ëndrrës
Për lamtumirë që të takohemi
Përjetësisht në vargun Tënd
Ku qëndron ti gjithmonë i ri
DIELL MBI DET
1.
Rrëzë Shkëmbit të Kavajës
Buzë detit Adriatik
Agimi lindte
lot rrezatim
Lindte,
Mëngjesi
Ngjasonte,
Në Artin e së Bukurës...
Tryeza njëtrajtëshe
E rrethuar mes miqsh,
Kafetë makiato të shijshme
Bashkëbisedimi,
Kaltërsisë që rrethonte
Shtonin bukurinë...
2.
Dhe,
Vinte dielli përcëllues,
Deti me dallgë të çartura,
Ngazëllimi i fëmijëve
Thyente ashpërsinë.
Dikur-
Dielli i lodhur nga kaptimi nëpër vapë,
Shuhej
Në pafundësinë e detit.
3.
Mbrëmja
Vinte heshturazi
Dhe mbulonte qytetin
Me dritat e shkëlqimta,
Horizontit i dhuronte
Shpirtin e çiltër të saj.
Prapë -
Nën pemët hijerënda,
Por tepër të bukura,
Dëgjohej cikërrimë gotash
Shpalosej magjia e fjalës...
Fundgusht 2021
 |
| Mirushe H.MUSA |
MEH UKA I SHALËS
Shalë e Bajgores, moj nënloke heroike,
Kokën lart, moj trime,qëndro kreshnike,
Ndër shekuj rrite trima të besës e fisit,
Shpatullat i kanë hekur, mbi kokë plisin.
Me atë qëndrim,gjigant qesh në statujë,
Rrinë krahë hapur si shkabë mbi gur.
Kështu e skaliti Mehën nëna në Shalë,
Emrin e tij mbajti UÇK-ja në brigadë.
Shaljani i ri,me karakter të pathyeshëm,
Nxitej nga trimëria e të parëve në mal.
Isa Boletini,Kadri Bistrica,Bislim Bajgora,
Ja brumosin shpirtin e trazuar luftarak,
Pranvera e madhe studentore e vitit'81,
Me demonstrata madhore kishte arritur.
Studentin e shkencave matematikore nxiti,
Djaloshin sypatrembur e gjeti të stërvitur,
Zemra e trimit rrahte me ritme trimërie,
Në kullën e gjyshit të tij, Bali Bajgores.
Ai jetoi 120 vite trupit me shtatë plagë,
E mbajti me krenari bajrakun në Shalë.
Me ideale atdhetare nxënësit mësonte,
Por UDB-ja trimin dardan e vëzhgonte.
Shumë vite burgosin në burgje të randa,
E lanë Dardaninë prangosur në pranga.
Shalë, o shtrat i lumit ngjyrë argjend,
Mbi ato male veç shqiponja ka folenë.
Muzgun e artë shekujve ke përskuqur,
Shtatëbardhë legjendat ke përkundur.
Bilbili i këndon këngë në tel të lahutes,
Për trimin shaljan,i penës dhe pushkës.
Bijtë e Shales besnik kanë gjak lirie,
E ngriten kreshbardhen e lashtë Ilire.
Me shekuj qëndresë, të perulur Kurrë,
Luftuam me shpatë, e herë me pushkë.
Burrat të fisit legjenda i ka rritur nana.
Në kulla baroti i dogjën krajla e sulltana.
Ndrit me yjet qiellit Meha madhërisht,
Mbi retë plisnore flenë në një shtrat.
Me diellin dhe hanën rri në një kuvend,
Për të mos vdekur kurrë, ra heroikisht.
 |
| Maxhun OSMANAJ |
METAMORFOZË
Të mbolla në çdo stinë
Pa pyetur meteorologun çfarë thotë
Si farë e shëndoshë, e fortë
Që nuk dështon, mugullon
Prita nëpër stinë, besova
Për një vegjetacion
Vallë, mos harresa
Gëlltiti embrionin...
Sa keq, moj!
Veç një brymë e fatit
Për dreq, të vyshku
Dëshpërimi më sundoi si një skllav...
KËTO NGJYRA VJESHTE DHE KY SHI...
Këto ngjyra vjeshte si pikturë- mall
Bien lehtë, pafajësisht mbi shpirtin tim
Zhytem i humbur pranë dritares, rri pa fjalë
Çdo pikë shiu ma kthen një ngacmim.
Ky shi kthehet në një zë që nga larg më thërret
Humb në këtë mjegull, nga një kohë tretur
Pak puth tokën, pak mua më vret...
Shpalos diçka n'arkiv, çfarè më ka mbetur.
Në fund të shiut, një rreze më përkëdhel
Si kujtim i ngrohtë, përcjell vjeshtën që po shkon
Në çdo ngjyrë vjeshte, ka diçka që vjell
Si lumë i qetë, pa zhurmë koha n'mua udhëton...
NGJYRAT E VJESHTËS N'SYTË E MI
Kjo vjeshtë, n'sytë e mi po mbytet
Ah, unë s'jam piktor ta pikturoj !
Malli i një kohe, më lodron, n'mua zhytet
Tani edhe melodi zogjsh më s'dëgjoj.
Nëpër degë, gjethet e arta vallëzojnë
Era, si kujtime të vona i përkund
Dielli i lodhur me rreze diçka bisedojnë
Edhe mua nga mendimet më shkund.
Në pasqyrë shpirti, liqeni përzien ngjyra
Tingujt e mallit ndizën dhe shuhen ngadalë
Ndoshta, kjo është ajo uvertyra
Që vjeshta më flet me zë të qetë- real.
BESËLIDHJA NË SHESHIN E GJERGJIT
(Protesta gjithëkombëtare në Tiranë, kërkohet drejtësi për ish udhëheqësit e UÇK-së që po mbahen në HAGË)
Shqiponjat shqiptare zbresin në Tiranë,
Për t'i thënë padrejtësisë, kujdes!
Çlirimtarët e burgosur gjithçka dhanë,
Për tokën e vet, secili i gatshëm të vdesë.
Gjergji kryekomandant, me burrëri i priti,
Nga të gjitha viset shqiptare,
Besëlidhja Shqiptare një alarm e ngriti,
Nuk janë fajtorë zemrat çlirimtare.
Plaga e shqiponjave, pas një çerek shekulli gjak kullon,
Loti i nënave n'kërkim të zemrave s'është tharë,
Ku është fati i tyre, përgjigja mungon,
Në çdo mëngjes, zgjohemi me nga nja varr-ë.
Bashkë dua t'u shoh, rodhi një porosi,
Vetëm ashtu zëri ynë i drejtë jehon,
Asgjë nuk kërkojmë, vetëm DREJTËSI,
Nëse nuk mbrojmë lirinë, gjaku na mallkon!
