Kumrie SHALA : Buqetë poetike

Kumrie SHALA

 

MË PRITË

Çdo ndarje kushton,

Çdo kohë pa ty dhemb,

Çdo qelizë rënkon

Kur mungon përqafimi yt.

Humbëm shumë kohë pa u pa,

Ëndrrat më trazojnë çdo natë,

Që nga dita që u ndamë,

Më nuk pata fat…

Pa fjalë, pa përqafime,

Jetoj çdo ditë në kujtime,

Kur do të kthehet

Buzëqeshja jote e imja?

Të vallëzojmë mbi lule,

Në fusha e male të shëtisim,

Si zogj të vegjël të ikim,

Lule më lule nektar të thithim.

Koha pa dëshirën tonë po ik,

E ti, zemër e dlirë, në lëndinë më prit,

Tek kroi në bjeshkë, aty ku buron,

Ku zemrat tona u lidhën përgjithmonë.

KËNGA QË KURRË NUK U SHUA...

Ditët me shi janë këngët e mia,

ato s’do të mbarojnë kurrë…

se fundi i tyre do të jetë funerali im.

Pres me mall ribashkimin e viteve,

të dëgjoj sërish melodinë e zemrës sime.

Afër zjarrit, e humbur në kujtime,

shikoj flakën si vallëzon me ritmin e dashurisë.

E vera e kuqe që vrapon në damarët e mi,

si gjaku me tension të lartë.

Bashkë me zjarrin, në flakën e shumëfishtë,

rikujtoj lumturinë e përjetshme me mall.

Shpirti i trazuar, i frikësuar ndërkohë,

shëtit i vetëm, me plagë e me dhimbje,

në dhomën e errët të vetmisë…

Por kënga ime, sado që të digjet,

nuk shuhet kurrë,

se lindë çdo herë nga hiri i shpirtit tim.

QEFI QË VERBOKA

Fluturuat si zogj në krah të njëri-tjetrit,

ju krijesa pa vlera,

vallë, a do t’ju zë bashkë pranvera?

Për ju, tradhtia nuk peshon,

vapa e gushtit iku,

por juve s’ju bëhet vonë.

Dëshirat e errëta ju verbuan,

u mbështollët në një trup

si mishi me thua.

U bëtë heronj për një amanet të rremë,

“heroi i vetëshpallur” ka për t’ju nemë!

Në ëndërr do t’ju vijë:

e do t’ju mallkojnë zogjtë e mi,

kush i shpartalloi?

Se unë këtë gjë

do ta bëja kur isha i gjallë!

Por për mua s’ka pasur peshë

bashkimi kombëtar.

O ju krijesa pa vlera kombëtare,

në emër të patriotizmit po bëni pazare!

Shpejt do të pendoheni

për veprat pa vlerë,

bota s’është e verbër,

çdo gjë në dritë do të del.

Eh, qefi qenka i shtrenjtë,

këtë s’e paskam ditë!

Por juve të shkretëve

ju paskan verbuar sytë.

Si nuk po ju vjen rëndë për këtë gjest,

fëmijët e bashkëshortsinë

çdo ditë po i preni në besë.

Eh, qefi, po, ti verboke sytë!

Medet o medet!

MOS PËRDHOS EMRIN TIM

(Kushtuar Azem Shkrelit)

Sa shumë kthesa e bregore,

Fusha, male plot gjelbërim,

Mbushur plot me shtojzovalle,

Është i bukur vendi im.

Shoh qiellin plot me re,

Vallë ç’të gjeti, vendi im?

Plotë laraska shtegtojnë me klithma,

Po “vajtojnë” me pikëllim.

Ulërojnë, lëshojnë sokëllimë,

Ngrihen dolli mbi emrin tim.

Ah, sikur të ngrihesha njëherë nga varri,

Si luftëtari Konstantin,

Drejt në Shkrel të shkoj vetëtimë!

Më mbaj, o dhé, mos m’i shtrydh eshtrat,

Mos m’i lëkund, mos m’i trazo.

Emrin tim mos ma përmend!

Vallë, a lashë pas unë dikë

Që përbuz kujtimin tim?

A ka njeri në këtë dhé

Që t’i ndalë këta faqezinjë?

Ju, ku jeni, fëmijët e mi?

Pse duroni këto marrëzi?

Pse lejoni të më nënçmojnë,

Edhe të vdekur qetësinë ma prishin?

Ngrihuni pra, kundërshtoni,

Mos ta përdhosin emrin tim,

Se këto shkrepa kafshojnë përbuzjen.

O Ti, Shkreli im,

Ruaje emrin tënd,

Që është edhe emri im!

Mirushe H.MUSA - FAMILJA LEGJENDARE

Mirushe H.MUSA

Familja Legjendare

Nanë Zahidja shqiponjë krenare,

Rritë n'Prekaz një familje t'madhe

Luftojnë burrat me fëmijë e gra,

Nëpër plumba bëhen mur në kala. 

Bacë Shabani, ai trim kreshnik,

Por si malet në këmbë u ngrit.

Plaku i urtë në ballë të oxhakut,

Veç me pushkë tha: Ruhet pragu."

Në Prekaz në atë Kështjellë,

Me dinakëri hasmi bën rrethimin. 

E gjithë familja futet në betejë,

Me hy ne kullë s'e lejon armikun. 

Me këngë Ademi nis me luftue,

"Nuk mposhtem nga asnjë armik.

Letë ecë gjeku si lum e përrue,

Në kulla s'vdesin burrat me plis.

Shkrep mbi tanke, gjylet e topit,

Kjo është kulla e Gjergj Kastriotit.

Keq ke hyrë, mor shkja, në valle,

Kjo tokë është Shqipëri e madhe.

Po thërret Hamza si petrit mali,

Unë tha jam mik i Marash Palit.

Që luftoi në saraje të Shkodrës, 

Sulltanve të turkut u vuri zjarrin.

Autokton jemi në trojet tona,

Na tregon plisi dhe shqiponja.

Pellgu i ujit rrjedh burim tjetër,

Jemi Pellazg, populli më i vjetër.

Prapë vjen marsi sjellë pranverë,

Lule të reja në konak kanë çelë.

Oxhaku i vjetër tymon tym të zi,

Djepat në Prekaz lindin filiza të ri.

Me 7 nëntor 2025 nga Gjermania 

Kimete Krasniqi - Buqetë poetike

Kimete KRASNIQI

 

FLUTURO  DALLËNDYSHE

 

Fluturo dallëndyshe, 

Kalo mbi atë qiell,

Rrezo sikur hënë,

E ndriço si diell.

 

Fluturo mbi male,

Mbi lisa të lartë,

Bëje strofullin tënd,

Në atë vend të artë.

 

Fluturo mbi   fusha,

Me lule e gjelbërim,

Të fala me shëndet,

Mi bën vendit tim. 

 

Shko rreth shtëpisë time,

Ndalu mbi  çati,

Këndo këngë të bukura,

Më t’bukurat që i di ti.

 

Kur  t ‘ndjehesh e lodhur,

Zbrit në atë oborr,

Në kopshtin bukur,

Si nuse me kurorë.

 

Ndalo te burimi,

Ndër hije në mal,

Fresko krahët tu,

Me ujë qelibar.

 

M’i fal edhe mua, 

Ata krahë një ditë,

T‘ngrihem mbi atë vend,

T’i jap rreze e dritë.

TI MOJ ERË

Ti moj erë që fryen nga mali,

E me vete sjell freskinë,

Ma gëzo sot zemrën time,

Më dhuro gjithë dashurinë.

Mos e merr me vete borën,

Të më ngrini me acar,

Fryj nga jugu e më sjell verën,

Veq ngrohtësi dua të marr.

Mos e sjell shiun e vjeshtës,

N’pika loti të më ngjajnë,

Valëzo leht si valët e detit,

Ma qetëso shpirtin e bardh.

Mos i sjell ato re t’zeza,

Dritën e diellit të ma ndalin,

Më dhuro lule të bukura,

Veq aromën të ma falin.

Merr me vete rrezën e hënes,

Netët e errëta t’mi ndriqoj,

Atje lart më  sjell dhe mua,

T’bëhem  yll e t’a shoqëroj.

Nga atje kemi ardh…..

 

Shiko bija ime,

Nga atje ku dielli lind,

Si një zog shtegtar,

Kam ardhur një ditë.

 

Atje bija ime,

Hëna ku bën dritë,

Në atë vend të bukur,

S‘pari hapa sytë.

 

Si ti që je sot,

Atje e vogël isha,

Atje larg shumë larg,

Shtatin tim e rrita.

 

Atje kam pirë ujin,

Që rrjedh në shpatije,

I pastër si loti,

I ftohur ndër hije.

 

Atje ndër atë qiell,

Me yje plot,

Atje shumë kam qeshur,

Shumë kam derdhur lot.

 

Atje bija ime,

Ku prindërit i kam,

Me shumë dashuri,

Emrin ma kanë dhënë.

 

Atje n’ato fusha,

Në ato rrugë malore,

Atje i kam kujtimet,

Më t’bukura rinore.

 

Pranë atyre maleve,

Gjendet një shtëpi,

Atje shumë kam lozur,

Kur kam qenë fëmijë.

 

Në atë vend të bukur,

Kalova rininë,

Atje për herë t’parë,

Ndjeva dashurinë.

 

Dëgjo bija ime,

Unë po  të jap fjalë,

Një ditë do të kthehemi,

Andej nga kem ardhë.

 

Atje do të kthehem,

Në atë vend të bardhë,

Se në tokën time,

Dua t’kem një varr.

NUK U DORËZOVA  NË JETË

Nuk u dorëzova as kur arsye pata,

Acarin shkriva nganjëherë me lot,

Edhe kur diell nuk kishte për mua,

Kurrë nuk u bëra  se kisha të ftohët.

Zhgënjimet i gëlltita nganjherë të tëra,

Vazhdova rrugën e kurr nuk u ndala,

As shiun me shtërngatë nuk e përfilla,

As orteket  e borës që kisha përpara.

Nuk e di forcën shpesh ku e gjeja,

Që shpirtin e lënduar të mbushi fuqi,

E çmendur isha nga ato që dëgjoja,

E gjërat e liga nuk kishin kufi.

Por si me magji edhe kohën e ndërroja

Dallgët e zeza i shpërndaja lehtë,

E diellin  afrova mbi supet e mia,

E kurrë  s’u  dorëzova  moj e bukura jetë.

AH JETË

Ah jetë o jetë….

Herë më vjen rëndë,

E herë më vjen e lehtë,

Herë më vjenë si puhizë,

Që më sjell freski,

Herë më vjen si mjegullë,

Mi vërbon këta sy,

E kur  me re të zeza, 

E mbulon atë qiell,

Më sjellë shumë të ftohët,

Kur më ndalë atë diell,

Ah jetë o jetë….

Përse je kaq e vështirë,

Askush në këtë botë,

Nuk don të t’sheh mirë,

E dallgët e tua,

Shpesh m’bëjn të mërzitem,

Gurët që mi hedhin,

Nuk më lënë të ngritem,

Kur ndjehem e lodhur,

E shoh sa kam gabuar,

Shumë njerëzve n‘këtë botë,

Me shpirt u kam besuar,

E mbes në dilemë,

Si duhët të veproj,

Mos t’i zgjas kujt dorën?

Apo prap të ndihmoj?

Kësaj formule të vështirë,

Nuk mund t’i gjej zgjidhje,

Mendimeve të trubullta,

Fundi nuk u vije.

Ah jetë o jetë….

Saherë më ngushton,

Kur me njerëz të ligë,

Rrugët mi ngatërron,

Eci si e humbur,

Me kokën rënduar,

E  gabimet  e mia,

Më bëjn për t’mësuar,

Se ata që i ke dashur,

Atyre që u ke besuar,

Në kohët më të vështira,

Gjithë t’ligë janë treguar,

DATË E SHKRUAR NË HISTORI

Atë ditë n’këmbë u ngrit Ismaili,

Burri i urtë  me mjekërr t’bardhë,

Se kjo tokë zot i ka shqipet,

Me i tregu gjithë botës mbarë.

U nisë plaku për në Vlorë,

Bashk me burrat e Shqipërisë,

Mbi këto toka përgjithmonë,

Me i mbjellë rrënjet e lirisë,

Ushtoi kënga e ra kushtrimi,

N’këmbë u ngrit gjithë Shqiptaria,

Shkupi Struga e Ulqini,

Gjithë Kosova e Çamëria.

T’gjithë të bashkuar kokë më kokë,

N’dorë flamurin kuq e zi,

Pavarësinë në Vlorë e shpallën,

Rrnofsh sa malet o Shqipëri!

Përshtypje - Mehmet RREMA

Mehmet RREMA

 

PËRSHTYPJE - Mehmet RREMA 

DUKE DEGJUAR RADIO VLEREN

E kisha parë shpesh logon e kësaj radioje, por, ngaqë nuk jam shumë praktik me këto punët e internetit, nuk i jepja shumë rëndësi. E quaja një reklamë të zakonshme, si shumë të tjera. Nuk doja as ta provoja, për të mos shpenzuar bytët. Duke qenë një radio, besoja se, të paktën, do të kishte nga ajo muzika tallava që, për dreq, na çan veshët sa herë dalim në rrugë, ku ose ndonjë makinë, ose shitësit e kasetave, apo ndonjë lokal, të bombardojnë me muzikë greke, sllave, turke, arabe, apo me tallava shqiptare që s’e di kujt kombi i takon.

   Një mbrëmje, rastësisht, diç më shtyu ta provoj. Thashë me vete: “Të shikoj çfarë vlerash do të na shesë kjo radio.” Mendova se edhe kjo do të fliste për “standarde evropiane”, siç thonë shpesh televizionet tona në Shqipëri, ku “standardet evropiane dhe ato euroatlantike” janë bërë apoteozë e ditës. 

   E hapa dhe dëgjova zërin e moderatorit. Nuk e njihja dhe nuk dija kush ishte Agim Gashi. Pasi përmendi dy-tri emra dhe i përshëndeti, dha një këngë të kënduar nga i pazëvendësueshmi Qamili i Vogël. E dëgjova me shumë ëndje. Thashë me vete: “Kjo po që është këngë, kjo është vlerë! Bravo, po ku e paska gjetur!” I harrova bytët dhe vazhdova ta dëgjoj me kënaqësi.

Sapo mbaroi kënga, Kryeredaktori Agim Gashi tha:

“Tani ia kalojmë linjën koleges, mikes sonë, moderatores Lili.”

“Faleminderit, kolegu Agim!” – u përgjigj tjetra.

Një zë i ëmbël, i kthjellët dhe i vendosur.

“Tani kalojmë në poezinë e radhës,” tha. “Një poezi nga poeti që e adhuroj shumë, Bedri Dula.”

Këtë poet e kisha prej kohësh në grupin e miqve të mi të nderuar në rrjete. Poezi të bukura, që të ngazëllejnë. Thashë me vete: “Të shoh kush do ta recitojë.” Nuk e dija se recituesja do të ishte vetë kjo Lirije. Nisi të recitojë… një interpretim i bukur, që të mbërthente për ta dëgjuar e të bënte të thoshe: “Ishalla kjo poezi të jetë sa më e gjatë!”Interpretimi më çoi në vitet e largëta kur shkoja në Teatrin Kombëtar, aty ku interpretonin aktoret e mëdha: Tinka, Violeta, Margarita e të tjerë. Thashë me vete: “Ta hajë dreqi, një artiste e tillë të emigrojë, kur shumë bukur mund të interpretonte në teatrin tonë në Tiranë!” Por u mundova të qetësoja veten. Sa djem e vajza, sa artistë, sa specialistë të të gjitha fushave kanë ikur… Eh! Edhe kjo, si shumë të tjerë, me këtë zë, me këtë diksion dhe interpretim plot pasion, e ka pasur vendin e vet të merituar.Pasi mbaroi poezinë e parë, tha:

“Dhe tani, një poezi nga Haxhi Muhaxheri, Jahe Fida, Remzi Limani dhe dy të tjerë.”Interpretim i përsosur.Poezitë ishin të bukura dhe përzgjedhja tregonte se kjo nuk ishte një radio “tallava”, por një radio me vlera — Radio Vlera!Vlera e saj qëndron në përzgjedhjen e materialit dhe në seriozitetin e interpretimit.

   “Shyqyr!” – thashë me vete. “Nuk kemi më Radio Tiranën që të na përcjellë vlerat e vërteta kombëtare, por kur vlerat ekzistojnë, ato dalin diku. Ashtu si lulja që çan dëborën, edhe vlerat dalin në dritë. Dhe ja, doli Radio Vlera!”

Nuk janë VIP-at që dalin nëpër televizione e tregojnë historitë e tyre të sukseseve, por është një zonjë e thjeshtë, me dialekt shkodran, që kur interpreton përdor shqipen e njësuar, qartë e bukur.

Linjën e mori përsëri Agimi. Nuk dija ku ishte kjo radio, por mënyra si e kishin organizuar programin më pëlqeu. E ndoqa deri në fund. Ishte vërtet një program që përhapte vlera. Në fund njoftuan mbylljen dhe lanë takim me dëgjuesit të premten në orën...

E prita të premten me padurim. Doja ta ndiqja që nga fillimi këtë program të bukur, me këta drejtues dhe interpretues të përkryer. Ashtu bëra. E premtja erdhi dhe unë u vendosa të dëgjoj radion. Radio Vlera – radio që përhap vlera!

Kërkova të mësoj ku ndodhet kjo radio, pasi emrat e drejtuesve, Agim Gashi e Lirije Bimi, i mësova nga interpretimet. Nuk ngurrova dhe ua kërkova miqësinë në Facebook, vetëm për mënyrën e bukur të drejtimit dhe interpretimit të programit. U bëra mik virtual me këta dy drejtues. Mësova se radioja ndodhet në Saint-Louis, Alsace, Francë, me Kryeredaktor Agim Gashin.

Që atëherë, vazhdoj të ndjek me shumë dëshirë emisionet e Radio Vlerës. Më pëlqen jashtëzakonisht interpretimi i aktores së talentuar Lirije Bimi: një zë timbues, me diksion të pastër e interpretim me pasion. Ajo zgjedh e promovon poezi nga shumë poetë, duke përzgjedhur më të bukurat, dhe për dy orë rresht, bashkë me moderatorin Agim Gashi, përhapin përmes valëve të radios pjesë nga kultura jonë kombëtare. Mësova gjithashtu se edhe Kryeredaktori Agim Gashi është poet.

Jam i bindur se dëgjuesit shtohen çdo ditë. Mjafton ta dëgjosh një herë zërin e aktores Lirije Bimi dhe ke për ta ndjekur gjithmonë, edhe nëse nuk je poet apo nuk ke poezi për t’u interpretuar.

Më pas, përmes Facebook-ut, mësova se Lirija është edhe poete. Kam lexuar shumë poezi të saj, të cilat ajo rrallë i publikon. Me shumë modesti thotë se “ndoshta nuk janë të bukura”,  them ndërsa unë them të kundërtën – janë shumë të bukura!

Poetja dhe interpretuesja Lirije Bimi, edhe pse për dy orë çdo të premte nuk lodhet duke interpretuar me pasion poezitë e të tjerëve, poezi të saj pothuajse nuk reciton kurrë. Kjo tregon se ajo është një zonjë modeste dhe e talentuar.

Së fundi, ka filluar me pasionin e saj të realizojë video me poezi nga autorë të ndryshëm. I bën shumë të bukura – me qetësi, ndjenjë e frymëzim, duke bërë që poezitë tona të duken sikur një dorë e padukshme i ka zbukuruar. Ajo u jep vargjeve shpirt, frymë e ndjesi.

Në punën e saj si moderatore dhe interpretuese, ka fituar përvojë të gjatë, duke punuar në radio të ndryshme si Zëri i Arbërit, Radio Lyra, dhe së fundi, në Radio Vlera.

Adem GASHI - Agim GASHI zëri i Drenicës dhe i shqiptarizmës në diasporë

Adem GASHI

 

  

Shkruan : Adem GASHI

Agim Gashi lindi në fshatin Kryshec të Drenicës, në fshatin e patriotit Ali Gashi, Pandeli Sotirit të Drenicës, i cili hapi s    hkollën e parë fillore në Cikatovë të Re të Drenasit, në një mjedis të njohur për tradita, punë e ndjenjë të thellë atdhedashurie.

Shkollën fillore e mbaroi në Polac, ndërsa gjimnazin në Skënderaj, ku dallohej për dashurinë ndaj letërsisë dhe fjalës shqipe dhe talentin për ta mbëltuar këtë. Kjo prirje e hershme e çoi natyrshëm drejt studimeve në Fakultetin Filologjik të Universitetit të Prishtinës, në degën e Gjuhës dhe Letërsisë Shqipe, prej nga doli me përkushtim për arsimin dhe kulturën kombëtare.

Pas studimeve, filloi punën si mësues, duke u përkushtuar me dashuri brezave të rinj. Më vonë, në vitin 1986, ai u punësua në ndërmarrjen “Kosovatrans” në Skënderaj, ku punoi me nder e përkushtim deri në vitin 1990. Me vendosjen e masave të dhunshme serbe, u largua nga puna, një fat i përbashkët i shumë intelektualëve shqiptarë të asaj kohe. Kjo periudhë e vështirë e detyroi të marrë rrugën e mërgimit, dhe në gusht të vitit 1991, Agimi emigroi fillimisht në Gjermani, e më pas në Francë, ku jeton e krijon edhe sot.

Por mërgimi nuk ia shoi dashurinë për gjuhën dhe atdheun. Në Francë, ai vazhdoi misionin e tij të shenjtë si mësues, duke u bërë një urë lidhëse mes brezave të rinj dhe gjuhës amtare. Në qytetin Montbéliard, për vite të tëra dha mësim në shkollën me mësim plotësues në gjuhën shqipe, duke ndihmuar fëmijët e mërgimtarëve të ruajnë lidhjen me kulturën, traditën, identitetin dhe historinë e tyre.

Krahas punës në arsim, Agim Gashi është i njohur edhe si shkrimtar, poet dhe satirist. Ai ka botuar disa libra për fëmijëetë rritur,në të cilat gërsheton shpirtin lirik, humorin dhe reflektimin e thellë. Ndër ta spikat libri për fëmijë “Gjysh të kam shoqe”, i mbushur me ngrohtësi e dashuri, si dhe përmbledhja “Fjalë me rrënjë”, që mbledh aforizma e vargje satirike me frymë popullore dhe mendim të mprehtë dhe librin me poezi "Lisi dëshmitar". Poezia e tij flet për njeriun, për vendlindjen, për lirinë dhe për jetën; në çdo varg ndien frymën e Drenicës krenare, e fortë dhe e përvuajtur njëkohësisht.

Përveç krijimtarisë letrare, Agimi është edhe themelues dhe kryeredaktor i Radio Vlera , nëpërmjet sëcilës i ka dhënë zë kulturës, poezisë, artit dhe historisë sonë kombëtare. Përmes kësaj radioje, ai ka përhapur fjalën shqipe në mërgim me të njëjtin shpirt si në atdhe, duke u bërë zë i gjallë i dashurisë për Kosovën dhe për njerëzit e saj.

Sot, Agim Gashi mbetet një ndër figurat më të respektuara të kulturës drenicake në diasporë. Ai është shembulli më tipik i njeriut që nuk u dorëzua përballë vështirësive, që e ktheu mërgimin në mision kulturor dhe fjalën në dritë shprese. Në krijimtarinë e tij gjallëron një Kosovë që këndon edhe në dhimbje, një Drenicë që nuk hesht kurrë, dhe një shpirt që e mban gjallë gjuhën shqipe kudo ku rreh.

Agim GASHI - EPOPEJA E TAHIR MEHES

Agim GASHI

 

EPOPEJA E TAHIR MEHES

(Sa herë vjen 13 Mai

shkijet i merrë vaj,

në 1981 në Prekaz ,

Tahir Meha i bani gaz.)

E rethuan shkijet në pabesi

Tahir Mehen me babë tê ti'..

Por Tahiri nuk dorzohet

ne kullë t'vet fotifikohet.

Kan vendos te mbrojn oxhakun

bashkë me babën - Nebih plakun.

Amanet prej Emin Lati

për atdhe me u derdhë gjaku!

Ma mire në vorre afer ahut

se me ra ne dorë të shkaut.

Vendos baba me gjithë djalë

me një shtet luftën me kallë.

Nga frenxhija kerset pushka

nin Krysheci nin Llausha.

Tahir Meha ndrron frenxhit

- ne panik kanë ra shki't.

Në kullë paska shumë shqiptar

- s'është Nebihi vec me djalë.

Komandanti lyp perforcime

ne rrezik është dhe jeta ime.

Vijn ushtarë me pizgauera

tym baroti indihet era !

Nebih plaku po i thote djalit

Një e shenova n'lule t'ballit.

Tahiri Meha ne tjetren ane

n'gjoks shenon nje kapetan.

Keq plagoset baba Nebi

vazhdo bir mos u ndal ti!

Tahir Meha i shkon te kryt

me dorë t'vet ia mbyll syt.

Fli i qet o baba plak

tash per ty une marr hak.

N'faqe e qet pushen e gjatë

prapë një shka e lenë ratë.

Pizgauerat bartin pa ndalë

- të plagosur e të vrarë.

kalon dita po vjen terri

shkiet e shkinës i kap tmerri!

komandanti rreh telin

kerkon ndihme dhe helikopterin.

Tash dhe tanku niset drejt shpisë

- me dorëzu birin e Shqiperisë.

i bjen kullës e ia rrëxon murin

- po se mposht Tahir Burrin.

Permbi tank si vetetimë

me dy hapa del n'ledinë.

Mbi te gjuan nje ushtri

mbi lentinë Tahiri u shtri.

Ra Tahiri me baben plakë

zemrat per liri i ndizen flakë!

dhe nder breza percillet trimria

- sa t'jetë gjallë shqiptaria!

Francë,13.05.2025

Mehdi Hyseni - Vargje(aktuale)satirike

Mehdi Hyseni

SAHERË DËSHTON KUVENDI!

(Poezi satirike-refleksive)

Saherë që dështon Kuvendi,

më djeg kraharori nga nevria:

në ç’humnerë po bie vendi,

sa lart po ngjitet poshtërsia.

Saherë që dështon Kuvendi,

flas me veten e s’gjej qetësi:

sa paturpsisht trajtohet vendi,

nga kapriçiozë e faqezi.

Saherë që dështon Kuvendi,

gropë më bëhet në zemër,

sa i pavlerë po bëhet vendi,

kur po matet me një emër.

Saherë që dështon Kuvendi,

në mendje më rrinë luftëtarët,

që falë tyre u çlirua vendi,

e sot byryten në të tygjarët.

Saherë që dështon Kuvendi,

para sysh më rrinë epitafet,

mbi gurë varresh si zë vendi,

e sot përdhosen nga tarafët.

Saherë që dështon Kuvendi,

ndihem në palcë i zhgënjyer,

në ç’derexhe ka rënë vendi,

nga egocentristë të pafytyrë.

Saherë që dështon Kuvendi,

më bie për tokë imuniteti,

pse lejojmë me u dhunu vendi,

nga të çmendurit pas pushteti?!

KËSHILLË PA PAGESË

           (Humoreske)

Një këshillë për të parin,

si duhet vazhdu me skenarin

n' luftë për ta pasë kryetarin,

hiqe Albulenën, qite Xhelalin.

Si kuadër ndër ma të mirin,

provoje gjeniun Agim Bahtirin

Nëse as ky nuk e shton dozën,

propozoje Donikën a Mimozën.

Nëse as këto ciklin s’e mbyllin,

përdore ,,mulla"Haxhi Abdylin

Në qoftëse punët më tej ngecin,

si kartë rezervë, nxirre  Pecin.

Nëse as F. Peci s’të bën punë,

mos u ndal, shtyje gjer në fund

Provoje në vazhdimësi fatin,

përdori;  Bashën e Muratin.

Po s’ ndezi as ky Hekurani,

lyp ndihmë te Bibla a Kurani

Konsulto Tërnavën e Dodën,

ata me lutje ta sigurojnë votën

S'SHTON PESHË, 

AS ME RROBA VESHË!

Ulur në rresht të parë,

     e veshur me të bardhë,

           në çdo 48 orë rresht

               e peshojnë në test.

Matet e çmatet,

       s' rritet e nuk zgjatet 

           merr të njëjtin rezultat:

                pesëdhjetë e shtatë.

Nuk shton në peshë,

      as me rroba veshë,

           por për çdo matje kot

               ani se nuk merr votë

                  meditjen e merr të plotë.

E PANË KU I ÇOJ GOJA!

            (Satirë)

Po shpresoj sot, pa dyshim,

e panë ku i çoi fjala pelim

E sa kundërmuese u bë loja,

kur jashtëqitja nisi nga goja.

Politika nuk shkon me inat,

përveç votës, kërkon zanat

Po s’e mban n’kontroll inatin,

në politikë e humb primatin.

Kush ka prirje për politikë,

nuk e mbyll fjalinë me pikë,

por vazhdon... me tri pika –

përndryshe, të shkel politika.

Politika është lloj mjeshtërie:

lëmshit t’pshtjellë me i gjet fije,

me mësu gjuhën me folë but,

me tjerr holl e mos me këput.

ME NJERËZ PA MEND,

 - S’KA KUVEND!

Kuvendi s’është klinikë rehabilitimi 

për ata që kanë probleme mendore

as për ata që u mungon edukimi,

që mezi kanë mbaruar shkollën fillore.

Kuvendi s’është për ngatërrestarë

as për njerëz të prirë për përçarje

që shkelin çdo normë për të dalë të parë

që thirren në bashkim e punojnë për ndarje.

Kuvendi s’është vend për sfilatë ,

ku prezantohen trendët e modës,

ku (ç')përdridhen burrat e gratë,

nga regjisori pas perdeve të podës.

Kuvendi nuk është sallë e sportit

as arenë gladiatorësh maniakë

s’është “harem” as pronë e të fortit

as klub i përfaqësuesve endacakë.

Shtëpia e popullit, e quajtur Kuvend,

është institucion, ku hallet adresohen,

ku kërkohet, pjekuri, arsye e mend,

e jo byro, ku të papunët punësohen.

VOTA PËR RROTAÇ TË RROTA!

        (Humoreske)

Hajde, hajde mori Dudi

rrëmujë po shkon për qeveri,

i kemi punët si mos më keq,

na ranë hise dreqërit bineç.

Dreqi i parë kënaqët me kriza,

të tjerët nën të i duken miza;

me maje të gjuhës helm lëshon,

por...et  vet, e vet shkelmon.

Hiç nuk skuqet nëse të ka sha,

kur i duhesh, të mban në krah;

s’njeh parim me ardhë te vota,

veç me mbetë rrotaç te rrota.

Dreqërit tjerë janë laramanë,

as ata  tubë s’ mund i bënë,

me të parin jo, po as mesveti –

secili hyxhym e të pushteti.

Për të ardhë deri te shumica,

ulë pantollat i mban pakica;

cilado palë t’u ofron kënaqësi,

ia kryejnë punën...për qeveri.

E kanë qitë në prehër inatin

pse s’ua dha vota takatin;

me qenë vetëm afër çepit,

me ia ditë lezetin xhepit.

Kësaj here ndryshoi puna –

të dy palëve ua lëshoi guma;

po ju duhet me hy në pazar,

me nda lekun me hisedarë